ER MAMMA ÞÍN HEIMA?

Er mamma þín heima? Þessa spurningu hefur fólk sem hefur hringt í mig sl. 10 daga, sagt við mig. Þegar ég hef svarað í símann. Annars eru símarnir meira og minna á "silent." Þá hlæ ég whyskí-róna röddinni minni svo kurrar í lungnapípunum. Ég er með flensu, eins og svo margir á þessum tíma.

Fyrst veiktust allir unglingarnir mínir á heimilinu og ég skutlaði í þau sýklalyfjum úr heima-körfu-apótekinu mínu. Bjarni sá yngsti fékk mjög slæma flensu. Mér leist ekki á blikuna, því hann hóstaði eins og þegar ég verð verst áður en lungnabólgan skellur á. Ég hugsaði 7,9,13, ég er bólusett í bak og fyrir og vonaði að ég slyppi. Skellti mér út í apótek fyrir Bjarna, reyndar með útrunninn lyfseðil merktan mér á zitromax. Vitandi að það borgar sig aldrei að ljúga. Ég laug þó blákalt framan í lyfsalann, að ég fengi lungnabólgu, ekki seinna en um kvöldið. Hefði ekki tíma til að fara á spítala og því síður í innlögn. Ég yrði að fá lyfið strax og ætlaði að hósta gervihósta því til staðfestingar. En viti menn, lygin kom beint í hausinn á mér aftur. Því uppgerðarhóstinn breyttist í bronkítis-hósta og almennilegi lyfsalinn afgreiddi lyfið. Á meðan ég beið eftir því þá rauk hitinn allt í einu upp. Ég gaf Bjarna lyfið og hann hresstist fljótt.

Ég fór aftur á móti í afneitun á mína flensu og mætti í vinnuna með syngjandi berkjubólgu. Þar til ég varð að játa mig sigraða með 40 stiga hita og alles. Þá fékk ég nýtt zitromax og bað Nökkva að sækja það í apótekið. Svo lyfsalinn segði ekki við mig: "Hvað er þetta með þig Ásdís, lifir þú á zitromaxi?" Nú eru liðnir 10 dagar og ég lít ekki út eins og furðuverk heldur drusluverk, og nett pirruð á þessum veikindum. Ég ætlaði í vinnu á mánudaginn, en doktorinn segir mér að fara varlega í 2 vikur í viðbót. Ég sé nú til með það. Því ég er með bullandi samvisku- og sektarkennd að geta ekki mætt í vinnu eða gert neitt að viti hérna heima. Doktorinn segir að þetta sé bráð- eða bara chronic bronchitis eða berkjubólga með meiru. Sem veldur lömun í bifhárum í berkjum. Já, já, ég þarf ekkert að vita það. Fór samt á netið og skoðað myndir af þessu og brá.

Þegar ég fæ svona flensur, þá vita allir á heimilinu að ég er veik, því þá get ég ekki reykt mínar ógeðis-sígarettur. Ég ætti því, ef ég væri skynsöm að byrja ekki aftur að reykja. En ég er ekki alltaf skynsöm og storka örlögunum meðvitað með hugsunum eins og: "En reykingar eru það eina sem ég leyfi mér í þessu lífi." Þá er ég píslarvottur í sjálfsvorkunn og á agalega erfitt. Allt í þágu rangrar réttlætingar á að ég er ekki tilbúin að kveðja alfarið vinkonu mína sem heitir Salem. Sem ég hef átt margar ánægjulegar stundir með og gleymi því yfirleitt að hún er ekki góð vinkona, því hún styttir lífsgæði mín og jafnvel líf mitt. Jú, ég ætla að hugsa þetta einu, einu, einu sinni enn, það er sömu gömlu söguna um leið og ég ber vaselín á varaþurrkinn sem nær upp á nef.

Hrefna Marín, dóttir mín er 31 árs í dag.
Elsku Hrefna innilega til hamingju með daginn. Þú veist að ég er ekki fullkomin mamma, og ég skammast mín að vera ekki búin að senda þér afmælisgjöfina. Þú skilur, og gjöfina færðu seinna.

1. mars 1977.
Ég var 19 ára gömul og sat í símastólnum í Hrafnhólunum. Talaði maraþon-símtal við Öbbu, æskuvinkonu mína. Ég vissi akkúrat ekkert um fæðingar, taldi bara best að vita sem minnst. Hafði þó oft séð lömb fæðast og konur í bíómyndum sem fengu allt í einu mikinn sting og gripu um bak sitt. Ég hafði farið áður í apótekið, fannst ég vera að springa úr þrýstingi, hélt það væri kannski harðlífi. Bað því um niðurgangstöflur og tók nokkrar og ekkert breyttist. Spjallaði áfram við Öbbu í símanum. Svo var ég farin að segja full oft í símtalinu, "bíddu aðeins" og lagðist fram á hnén. Tók aftur upp tólið og sagði Öbbu að þetta væru bara töflurnar. Svo fór alltaf að styttast á milli sem ég sagði - "bíddu aðeins" og aftur í símann í spjallstuði. Taldi þetta vera frat-pillur, því þær orsökuðu bara magaverki en engan niðurgang. Þá varð Öbbu að orði, sem var líka 19 ára, "geta þetta ekki verið svona hríðir ?" "Já, þú meinar það" sagði ég pollróleg og hló.

Þá kom pabbi Hrefnu og það voru 5 mín. á milli verkjanna. Við upp á Fæðingarheimili og ljósmóðurin sagði "þar fór vatnið." Þá sagði ég, "er það gott eða vont?" Mér var sagt að þetta yrði svona "frönsk fæðing." Ég var litlu nær. Jú, fæðing án allra deyfi- eða verkjalyfja, engin gríma til að anda í og barnið sett strax upp á magann og ekki klippt á naflastrenginn strax. Fæðingin gekk vel og ég fegin að hafa ekkert vitað um fæðingar eða einhverja sérstaka öndun í hríðunum. Enginn sagt mér hvað þetta væri sárt. En allur sársauki gleymdist þó, þegar ég fékk Hrefnu upp á magann og í fangið. Gullfalleg stúlka með mikið hár og pönkarakamb á höfði. Hrefna var svona uppskriftarbarn. Fékk aldrei í eyrun, alltaf hraust, svaf í 4 klst. í vagni úti á svölum. Alltaf glöð og einstaklega meðfærilegt barn. Hún hefur alltaf verið stolt foreldra sinna, systkina og annarra fjölskyldumeðlima. Hún Hrefna Marín er gæfustúlka.

Listin að lifa við breyttar aðstæður.
10 árum seinna fæddi ég svo fyrsta hálfbróðir Hrefnu og Helgu. Þá vissi ég hvað fæðing var, eins þegar ég fæddi hina tvo hálfbræður þeirra. Þeir eru allir gæfudrengir og fjall-myndarlegir. Ég eignaðist því 3 syni á rúmum 4 árum. Fæðingarnar gengu allar vel, en það sem breyttist frá fyrstu fæðingunni var, að ég bað um mænudeyfingu, flutti með andlitið inn í grímuna með "glað"-loftinu og notaði öll hjálparlyf til að finna sem minnst fyrir verkjunum og fæðingunum sjálfum. Þetta var mitt val, og gott að geta valið, enda aldrei séð eftir því. Synir mínir eru því líka stolt okkar foreldranna, systkina og annarra fjölskyldumeðlima. Pabbi þeirra var líka viðstaddur allar fæðingarnar. En heimkoman hefði stundum mátt vera betri. En þá hafði stjórnlaus drykkja, fíkn og allar hennar ógæfu-systur, leikið lausum hala á heimilinu, á meðan spítaladvöl minni stóð. Aðkoman heima var því vægast sagt hörmuleg, sem kallaði á 12 klst. hreingerningu og harm í hjarta. Þá reyndi á að kunna listina að lifa við erfiðar og breyttar aðstæður og setja börnin, kærleik, sólina og gæfuna í fyrsta sæti.

Að eignast barn í kyrrþey.
Ég ákvað að eignast einn af mínum sonum í kyrrþey, ef svo má að orði komast. Hann var velkomið barn eins og öll hin. En faðir hans var þá í úttekt í fangelsi. Ég nennti ekki að standa í einhverju veseni sem fylgdi neyslu og dómaúttekt, lét því pabbann ekkert vita. Arnar bróðir minn skutlaði mér fyrir utan Lsp. Ég labbaði inn og hélt ég myndi fæða í lyftunni upp á fæðingardeildina. Mér skellt inn á fæðingarstofuna og styttist í að barnið kæmi í heiminn. Stuttu áður kom kona inn til mín og spurði hvort barnsfaðir minn væri í fangelsi. "Jú", sagði ég, alvön að allt er breytingum háð. Hún hefði alveg eins getað sagt við mig "viltu djús?" Pabbinn hafði fundið þetta á sér, hringt í mömmu og svo var hann bara mættur með 2 fangavörðum. Þá hugsaði ég; "Þetta er athyglisverð fæðing í kyrrþey. Af hverju var ekki bara boðið upp á sætaferðir af Hrauninu og Skólav.st. 9 í þessa fæðingu? Nú og ekki verra ef fangavarðakórinn gæti sungið undir í fæðingunni." Mér hefði verið slétt sama, aðal atriðið að barnið yrði heilbrigt. Einn af mínum gæfusonum fæddist og pabbinn stóð sig vel. Hann fékk líka að koma í fylgd í alla pabbatímana, edrú og ég þakklát. Því var mikil lífsreynsluviska í orðum Sollu vinkonu, þegar hún heimsótti mig á fæðingardeildina og sagði af eigin raun: "Mikið ertu heppin Ásdís að eignast barn og hann (pabbinn) í fangelsi." Heimkoman var góð, án kvíða, streitu og ofur-hreingerninga. Enn í dag er gaman að glíma við listina að lifa í gleði sem sorg, daglegu hversdagslífi með kostum og göllum, og á langri leið meðtekið að "Kærleikurinn umber allt." 1.Kor.13.7.

Tengill á færslu

Bæta við athugasemd

Sýna athugasemdir

Færslur: 2008 Mars

01.03.2008 14:03

ER MAMMA ÞÍN HEIMA?

Vafraðu um

Tenglar