NÚ KVEÐJUM VIÐ VETURINN........

Vetur
Dag nokkurn kemur hann
með sakleysissvip
í líki dúnléttrar drífu.
Fagurhvítar flyksur
sveifla sér til jarðar
mjúklega
líkt og gul og rauð
smálauf að hausti.

Á svipstundu birtist konungur
með kuldalega ásjónu, svip og fas,
heldur ófrýnilegur.
Undan faldi möttuls hans þyrlast snjórinn,
skaflar, ófærð, nístingsköld veröld.

Með sindrandi, hvössum augum
frystir hann stöðuvötn
og drepur allt í dróma
en þykist mildur
í stilltum bláma við birtuskil.

Láttu hann ekki ná tökum á þér,
láttu hann ekki breyta heitu hjarta þínu
í hryssingskalt íshjarta.
Óvíst er hve lengi það slær.

(Ólafur Ragnarsson.)

....og nú bjóðum við vorið og sumarið velkomið...
Gleðilegt sumar þið öll, nær og fjær. Megi sólin hella geislum sínum yfir ykkur sem oftast á komandi sumri. Kannski á eftir að koma eitt hvítasunnuhret! Í denn sögðu þeir sem eldri og vitrari voru, að frysi saman vetur og sumar, þá væri væntanlegt gott sumar. En við erum nú öllu vön í þeim málum og pöntum sumarfrí, galvösk með oft löngum fyrirvara. Hvað? Svo rignir bara nær allt fríið eða sólin gleður okkur með tilvist sinni. Eitt af því sem gleður mig er hvað veðrið hér á landi býður okkur upp á fjölbreytilegt veðurfar.

...jibbí..jei...
Dóttir mín hún Hrefna, Finnur og barnabörnin mín búa við sólríkt veðurlag, enda búa þau í Kaliforníu. Búin að vera þar í 20 ár, meina ansi lengi, enda Hrefna í Stanford og vinnur að doktorsritgerðinni, "eitthvað" um jarðlögin á Mars. Ég móðurmyndin, gæti ekki greint moldina hérna úti í garði, og rétt þekki muninn á sandi og mold. Hún hefur líka "græna" fingur, hefur gróðursett tré og alles. Á meðan væri ég alveg sátt að það yrði bara malbikað hérna yfir garðinn. Ótrúlegt vesen með þennan garðslátt í blokkum. Nú fer að styttast í að þau komi heim í frí, og eru væntanleg til landsins 10. maí, og þá verður kátt í höllinni. Ég get varla beðið eftir að hitta dótturdóttur mína, Önnu Sólrúnu og þá fáum við fjölskyldan loksins að sjá Bjarka Frey, í fyrsta sinn. Þá munu renna gleðitár.

...húrra..húrra...
Guðmundur bróðir minn, Líney og börnin þeirra, Diljá og Arnljótur, munu einnig koma til landsins 26. júní. Hlakka til að sjá þau öll, og vona að þau hjónin hafi elst eitthvað í útliti, svona í stíl við okkur hin. Þau eru búin að búa á Nýja-Sjálandi í 30 ár, nei, eitthvað styttra....:) Nú þegar við fögnum komandi sumri, þá er haustið komið hjá þeim. Enda hafa þau verið dugleg að safna eldiviði í bílskúrinn og einnig taka upp rafmagnsteppin. Þau verða á landinu til 10. júlí og koma með MYNDIR á diski frá Nýja-Sjálandi, fyrir mig og fjölsk. :) ...er það ekki rétt? :)

...kalt er að kúra...
Hugsandi um rafmagnsteppi, þá mæli ég eindregið með þeim fyrir kulvísa Íslendinga, þrátt fyrir heita ofna. Minn kæri ævivinur, Bjarni Leifur, var svo hugulsamur eitt árið, þegar ég var að verða að frystikistu, að gefa mér mjög stórt rafmagnsteppi í jólagjöf. Það er snilld að skríða upp í funheitt rúm og breiða yfir sig heita sæng. Svo hringdi Bjarni Leifur og spurði: "Ertu búin að kveikja á Bjarna Leifi?" Ég svaraði: "Já, auðvitað, heldur á mér hlýju og lætur mig dreyma vel." Alltaf stutt í grínið hjá honum, "liggur þú undir eða ofan á Bjarna Leifi?" Ég sagði: "Hvað, ég fitubollan og ísklumpurinn ligg auðvitað ofan á og krem Bjarna Leif." Þá hlógum við, því það er líka svo hollt og gott.

...nælonsokkar og Patty og Selma mágkonur Hómers Simpson...
Í tilefni sumardagsins fyrsta, komu mamma, Hulda systir og hennar börn, Ásdís og Óðinn í heimsókn í dag. Mamma með köku og smörrebröd. Hún var nýkomin frá Ásu frænku sem nálagst óðum 100 árin. Nú er Ása frænka komin í ullarsokkadeildina mína, og hætt í nælonsokkunum. Ég virðist hafa sleppt úr húðlituðum nælonsokkaárunum, fór beint úr hvítu tennissokkunum yfir í lopasokkana, Mamma kom einnig færandi hendi, fullt af nælonsokkum af Ásu og hvort ég vildi ekki þiggja sokkaplöggin hennar? (Meðfædd stríðsára-og fyrrum kreppu nýtni.) Við Hulda fengum hláturskast, ég sagði: "Nei, mamma" frussandi af hlátri, "ég geng ekki í húðlituðum nælonsokkum af Ásu, bara svörtum sokkabuxum, þegar ég fer aðallega í jarðarfarir." Mamma brosti og þekkir sínar óstýrlátu dætur, sem klæddu sig eins og hippar á unglingsárum og enn í dag. Sárt fyrir mömmu, sem dreymdi um að við yrðum penar dragtarkonur með skjalatöskur, viðskiptafræðingar með bisnessvit. Ég minnug að besta vörnin er mjög hröð sókn og sagði: "Gefðu Huldu nælonsokkana, hún er svo mikil húðlituð nyllonkona!" Hulda tók bakföll af hlátri og fljót að henda boltanum áfram og sagði: "Gefðu Völu systur þinni þessa forlátu sokka." Hvað er þetta Hulda, veistu ekki að nú er kreppa á Íslandi, þú værir fín í Ásu sokkaplöggum, ég er löglega afsökuð í þrennum kanínuullarsokkum:) Nælonsokkarnir sem höfðu prýtt fagra fótleggi Ásu frænku, enduðu því í ruslinu. Höfum hljótt um það nú í kreppunni:)

...mamma á séns..bollinn lýgur ekki...
Við mæðgurnar ætluðum í Grafarvogskirkjugarð að leiðinu hennar Áslaugar frænku. Það varð ekkert úr því, dagurinn leið fljótt í málæði, gríni og bolla-spádómum. Bollinn hennar mömmu segir að hún eigi aðdáanda og margt fleira..... og mamma bara rjóð í vöngum;) Hann Arnar bróðir okkar líkir okkur systrunum við Patty og Selmu, sem eru systur Marge Simpson. Því við sitjum oft saman með retturnar í munnvikinu, mis-dimmraddaðar, tölum út í eitt, oft kaldhæðnar í reynslusögum okkar. Patty og Selma hafa ekki enn reykt sig í hel, enda teiknimyndapersónur. Reykingar eru ekki til eftirbreytni, ég reyki því miður í túrum og Hulda reykir bara með mér eins og margir aðrir sem sitja við mitt eldhúsborð í spjalli. Þegar við systurnar vöðum á súðum með orðum og látbragði, þá reykjum við líka fyrir Áslaugu frænku. Blessuð sé minning hennar, Við eigum líka okkar einkastundir í gróðurhúsinu, skálum og reykjum þrefalt í minningu Áslaugar, sem á þar lausan stól. Við förum í kirkjugarðinn á morgun eftir vinnu. Þegar við vorum litlar sungum við oft með Áslaugu vísu, sem getur verið að ég muni ekki rétt, en er eitthvað á þessa leið: Sumardaginn fyrsta, var mér gefin kista. Styttu-band og klútur og mosóttur hrútur. Gleðilegt sumar.

Tengill á færslu

Bæta við athugasemd

Sýna athugasemdir

21.04.2008 21:59

FÖSTUDAGSGLEÐI OG SÍMAKOSNING....

Nokkur sl. föstudagskvöld, hef ég komið mér vel fyrir í dyngju minni, pakkað mér inn í slatta af flísteppum, í dúnsokkum sem pabbi minn átti og með tebolla á borði. Þá er ég Ásdís ellilífeyrisþegi. Breytist síðan í stelpuna Ásdísi um leið og "Bandið hans Bubba" byrjar í sjónvarpinu. Þá hækka ég snarlega tv-ið í botn, og allir í blokkinni vita að þetta er "mín" stund. Svara þá hvorki dyrabjöllu né símhringingum. Þetta hafa verið alveg glimrandi þættir, frábærir söngvarar, Björn Jörundur og Villi, ásamt gestadómurum, farið á kostum. Svo mikið hafa þeir brillerað í "kommentum" að ég hef oft skellihlegið hérna ein í stofunni, og þá er nú mikið sagt þegar ég tárast úr hlátri ein með tv-inu og tebollanum mínu.

ÉG ER GLÖTUÐ Í SÍMAKOSNINGUM... KÝS ALLA...
Sl. föstudagskvöld var lokaþátturinn, enda úrslitakvöldið og tveir frábærir söngvarar eftir. Svo hófst símakosningin. Þá dúndraði ég, (þrátt fyrir kreppuna!) atkvæðum alveg hægri, vinstri, fram og til baka á þá báða. Passaði vel að þeir fengju jafn mörg atkvæði frá mér. Sonur minn brosti að móður sinni, en ég útskýrði fyrir honum "að ég gæti ekki annað en gefið þeim jafnmörg atkvæði, því annar þeirra ætti eftir að tapa og ég GET bara ekki átt aðild að því."

HVAÐ NÚ NÆSTA FÖSTUDAG?.....
Eyþór Ingi sem vann keppnina, átti það fyllilega skilið, enda náttúru-talent, ekki bara með ótrúlega góða rödd, og það aðeins 18 ára. Heldur sýndu öll viðtölin við hann, einstaklega þroskuð viðhorf og hugsunargang. Já, "litli sæti drengurinn frá Dalvík" eins og Villi "naglbítur" kallaði hann:) Megi bæði Arnari og Eyþóri vegna sem best í lífinu og á tónlistarbrautinni. Nú þarf ég að finna mér eitthvað nýtt sem ég get hlegið með á föstudagskvöldum og haft græjurnar í botni. Krakkarnir mínir vita að ég gæti aldrei setið í neinni dómnefnd. Því ég gæti ekki vísað neinum frá. Þar sem keppt er í einhverju, t.d. spurningaleikjum eða ýmsum keppnum, fer ég alltaf að halda með þeim sem er að tapa eða er síðastur í markið.

KEPPNISSKAP EÐA METNAÐARLEYSI ?......
Ég hef áður sagt að það vanti í mig brúðkaups- og matar/kökugerðar-genin. Þá á ég við að hafa aldrei frá barnæsku getað séð mig í því hlutverki að ganga inn kirkjugólf í hvítum brúðarkjól og safna stelli, glösum og vera "GEFIN" manni. Svo vantar mataráhugagerðar-genið, því ég verð nær aldrei svöng. Nú , enn sem fyrr þarf ég að minna mig á að borða, og borða þá skammta eins og 2ja ára barn. Ég mundi muna frekar eftir að borða á vissum tímum, ef ég gæti fengið sömu næringarefni, BARA með því að gleypa pillur í stað matar. Ansi væri ég þá í góðum málum. Þakka þó fyrir að börnin mín eru ekki svona, því ég þarf alltaf að elda og man þá að borða. Kannski vantar bara líka í mig keppnisskapið, sem sumir hafa nóg af. Alltaf verið sama þó ég tapi í spilum, jafnvel hjálpað andstæðingnum til að vinna mig, hvort sem er í spilum eða tafli. Þá á ég við, ef ég finn að það er honum hjartans mál. Ég hef líka pússað margan spilakassann þar sem ég hef starfað. Aldrei hefur hvarflað að mér að setja svo mikið sem 50 kall í kassann í von um skjótfenginn gróða. Því er jákvætt að hafa ekki "gambler"-genið. Því segi ég við mína krakkahjörð, að spilakassapeninga- vinningar eru ógæfufé.

ÞÚ FÆRÐ Í HAUSINN ÞAÐ SEM ÞÚ GERIR ÖÐRUM ILLT....
Þegar ég hef séð tvo karlmenn slást, þá "held"ég með", eða aðallega finn til með þeim sem verður undir. Þá er reyndar eitt tilvik undanskilið. Þar sem maður tengdur mér, pakkaði öðrum manni, líka mér tengdum, algjörlega saman. Sá sem í því lenti, fékk þá í fyrsta og eina skiptið, sömu meðferð og hann hafði sjálfur oft notað á mig. Annars að öllu jöfnu harma ég almennt allt ofbeldi.

URRARTANN..URRR...ÞÚ SKULDAR....
Með vinnu minni á börum hef ég orðið vitni af "uppgjörum" á fíkniefnaskuldum. Þá situr einhver á barnum sem skuldar efni. Inn koma þokkalega massaðir menn eða útúr-tjúnaðir gaurar til að berja á þeim sem skuldar. Þá á samúð mína, sá sem skuldar efni og hef horft í angist á þegar viðkomandi er barinn í mismikla klessu, svo blóðið stundum spýttist út um allt. Að fenginni reynslu lærði ég nokkuð fljótt, að það þýðir lítið að troða sér á milli með skúringarmoppuna og garga á rukkarann: "Á hvaða launum ert þú eiginlega, hundurinn þinn og hirðsveinn, drullaðu þér út." Þá hef ég einfaldlega bara flogið í gólfið eftir eitt högg eða hent út í horn með mína skúringamoppu. Skuldarinn og rukkarinn eru yfirleitt báðir fastir í mannlegum harmleik tengdum fíkn. Athyglisvert, að þegar ég hringdi í lögregluna, þegar þessar uppákomur urðu, þá mætti hún aldrei á svæðið. Einn lögreglumaður sem svaraði einu símtalinu sagði eftirminnilega við mig: "Við höfum nóg annað að gera en að koma þarna og kannski best að þetta lið drepi hvort annað í friði." Ég hringdi aldrei aftur eftir hjálp, en moppaði gólfið og þurrkaði af veggjum og öðru, hellti blóðlituðu vatninu í ræsið, og stuttu síðar leit barinn út eins og ekkert hefði skeð. Alveg eins og fólk sem notar dóp, hefur skuldað, jafnvel lent illa í því, lætur sem ekkert sé til að fá sinn skammt, og kemur sér aftur í erfiða stöðu með skuldum. Þetta á við um svo margt, þessa góðu og slæmu hringrás og gamla frasann: "Þar sem er eftirspurn, þar er framboð.

Tengill á færslu

Bæta við athugasemd

Sýna athugasemdir

17.04.2008 18:58

ERT ÞÚ MAMMAN SEM LEYFIR ALLT?

Ókunnug kona hringdi í mig fyrir nokkrum árum og hóf samtalið með þessari spurningu. Synir okkar voru vinir og voru ekki alveg að virða útivistartímana. Ég skildi konuna vel og hennar áhyggjur, því þau hjónin voru sammála að vanda uppeldið á börnum sínum vel og halda vel um allt, þ.m.t. ýmsar reglur. Hún hafði hringt í marga foreldra og allir voru þeim hjónum sammála. Hjónafólkið hafði borið saman bækur sínar, og fyrirfram reiknað út, án þess að þekkja mig nokkuð, að ég væri mamman sem leyfði allt! Konu-greyið verið valin til að hringja í þessa Ásdísi, einstæðu móðurina með öll börnin, sem sat á foreldrafundum, með rauða síða hárið, og vildi aldrei vera með í neinum ráðum eða nefndum og væri nú að riðla öllum uppeldiskerfum þeirra.

Hún lenti sem sagt á mér, sem hef alið upp marga unglinga, bæði mína eigin og annarra. Mér, sem fylgi aðallega mínu innsæi og er vonlaus í umbunum, refsingum og ósveigjanlegum reglum. Því mér finnst svo stutt síðan ég sjálf var unglingur, og hefði lítið þýtt að setja mér einhverjar reglur, var sjálfstæð og stóð og féll með eigin ákvörðunum. Hún ítrekaði að þau hjónin væru alltaf samstíga um hvernig best væri að standa að góðu uppeldi. Málið væri útivistartíminn. Synir okkar hefðu ákveðnar mínútur til að koma sér heim eftir lokun félagsmiðstöðvarinnar. Ég tjáði henni að ég vildi ekki vera stíf á klukkunni, minnti hana á, að einu sinni vorum við sjálfar unglingar, þetta væru oft skemmtilegustu árin. Ég gæti ekki farið í þras yfir hálftíma eða klukkutíma, sem krakkarnir spjölluðu eftir lokun. Sagði henni að ég hefði það að venju að treysta mínum börnum, væri þó ekki mamman sem leyfði allt. Hingað til hafa þau verið traustsins verð, ef þau myndu misnota það, t.d. með því að drekka eða fikta við dóp, væri ég fyrsta manneskjan til að endurskoða traustið, en ekki fyrr. Synir mínir væru í annari stöðu en m.a. börnin hennar. T.d. í fíkniefnafræðslu í skólanum og lífsleikni. Þá sætu alltaf mismörg börn í hverjum bekk, sem þekkja af eigin raun afleiðingar sjórnleysis í alkóhóli, fíkn og jafnvel ofbeldi, sem oft fylgir því og litar líðan allra á heimilinu. Því læra þau fljótt að þau munu hafa VAL, sem byggist á lífsreynslu og sjálfsaga hvers og eins, að forðast að fara sömu leið eða öfugt, upplifa það sem lausn, frelsi og jafnvel töff að sækja í breytt hugarástand og viðhalda því skemmdu arfleiðinni.

Konan spurði hvort ég gæti ætlast til að unglingar hefðu sjálfsaga, þegar í boði eru allskyns freistingar? Vitnaði hún í ýmsa uppeldisfræðinga, vel lesin kona og ég virti hennar skoðanir. Ég sagði henni að ég teldi þetta ekki þurfa að vera svona flókið, og romsaði upp úr mér uppáhalds-máltækinu mínu; "Hófsemi er dyggð velgengninnar og um leið styrkur alls mótlætis." Hófsemi felst í að temja sér hóf t.d. í mat og drykk og það allt frá bernsku. Mín börn hafa þurft að vinna frá 9 ára aldri, sjálf fyrir sínum vasapeningum. Með blaðaútburði, síðan frá 13 ára aldri á kössum o.fl. í stórmörkuðum og enn vinna þeir með námi. Börn hennar þurfa ekki að vinna með skóla, enda búa þau að fjárhagslega sterkri stöðu foreldranna. "Víst" sagði ég, unglingar hafa líka sjálfsaga, mismikinn þó. Sjálfsagi er fólginn í að hemja sig t.d. við freistingum, velja sjálfir hvort þeir eyði laununum í sælgæti, kaupi sér bækur, föt eða annað. Þeir fá kostnaðarvitund og þróa líka sjálfsafneitun við hlutum sem hægt er að komast af að eiga ekki. Synir mínir hafa aldrei fengið nammipeninga, því hafa þeir ekki áunna sykur- og sælgætisþörf. Þannig tel ég þá geta orðið sterkari fyrir ýmsum freistingum. Hún var ekki alveg sammála mér. Ég mundi ekki eftir neinum uppeldisfræðingi sem ég gat vitnað í, enda les ég ekki þannig fræði. Sagði þó konunni frá þessum eina sem ég mundi eftir. Hann fór víða með fyrirlestra og vegnaði vel. Hann mælti með 5 grundvallar-reglum við uppeldi barna, og gerði lukku. Seinna eignaðist hann 5 börn, aðstæður þeirra hjóna breyttust, allt fór af og til í kaos, og hann sá með eigin reynslu að t.d. systkini geta verið með mjög ólíkar persónugerðir. Hann hélt áfram að halda fyrirlestra og fór þá eins og köttu í kringum heitan graut, um grunnreglurnar 5, sem fólust m.a. í umbun og refsingu. Hann sagði þá eftirminnilega; "Eftir að ég eignaðist 5 börn á ég enga reglu eftir." Ég sagði henni að ég teldi að við ættum bara að reyna að vera góðar fyrirmyndir, gera eins vel og við getum, verkin tala og vona það besta, eða hvað? Þegar konan kvaddi fékk ég móral. Ég gat bara ekki verið sammála og hélt mig við sveigjanlegan útivistartíma, því ég tel að meira skipti að krökkunum líði vel heima og KOMI HEIM.

VINSAMLEGAST MÆTA Á FUND...
Eiginmaður konunnar hringdi daginn eftir og bauð mér á fund með nokkrum foreldrum. Ég sat fyrir utan einbýlishúsið og reykti eina sígarettu og hugsaði "shit, nú á að þjarma að mér fyrir að vera lélegur uppalandi. Best að þegja sem mest, leyfa þessum fyrirmyndar-foreldrum að hafa orðið." Ég lét lítið fyrir mér fara í hornstól, aðeins bak við þau hin, sem höfðu styrk af sínum mökum. "Hvað hafði ég, þessi greinilega umdeilda móðir, sem "leyfir allt", í þessa samstöðu þeirra?" Ég slappaði þó fljótlega af, því þetta urðu mjög áhugaverðar umræður og skoðanaskipti, því við erum jú, öll bara mannleg og viljum það besta fyrir unglingana okkar. Það kom þó flatt upp á mig, þegar einn pabbinn sagði, "leyfum Ásdísi sem hefur mestu reynsluna að segja sína skoðun." Ég hálf fraus, og ein konan dró stólinn minn inn í hringinn og bætti við. "Já, segðu okkur hvað er uppeldi og hverju skilar það í þínum skiliningi?" Ég beit í tunguna á mér og hugsaði til sígarettunnar í hanskahólfinu á bílnum. Hugsaði, "nú er ég í vondum málum og verð krossfest hérna á sólpallinum."

EKKI TIL FULLKOMNIR UPPALENDUR...
Ég byrjaði að segja að ég tæki undir margt sem hefði komið fram í umræðunum. Ég væri fyrst og fremst mannleg og hefði oft tekið rangar ákvarðanir. Ég hefði því miður boðið öllum barnaskaranum mínum upp á oft erfið uppeldisskilyrði. Aðstæður sem ég harmaði, en gæti ekki breytt. Ég væri alltaf að læra. Því minnug, að viljinn væri sá máttur sem Guð hefur lagt okkur í brjóst til að framkvæma áform okkar. Ótrúlega jákvæða hluti mætti framkvæma með þessari orku, ef við kynnum að beita henni. En að sterkur vilji sem EKKI lýtur lögmáli þroskaðrar skynsemi og samvisku, gæti orðið óbeislað afl, sem kæmi þá fram sem mannlegur veikleiki. Óð svo út í að við hefðum öll einhverja veikleika í bland við kosti, það sama ætti við unglingana okkar.

Það mátti heyra saumnál detta á fundinum og ég í vafa hvort ég ætti að halda áfram. Sumir horfðu í gaupinn á sér en aðrir störðu og þegar ég ætlaði að draga mig í hlé, sagði ein af mæðrunum "áfram." Ég hélt áfram, eitthvað á þessa leið: Við komum öll með mismunandi veganesti frá æsku og okkar uppeldi, sem við berum til barnanna okkar. Þau erfa ákveðin gen frá okkur, hvað varðar t.d. útlit og persónuleika. En það er sama hver fortíð okkar er og reynsla, að ég tel það geta skipt sköpum í uppeldinu að við kennum þeim góðu gildin, lesum fyrir þau, kennum þeim bænir og muninn á réttu og röngu. Þá á ég líka við, samkennd, tillitssemi, bera virðingu fyrir sjálfum sér eins og öðrum, sögunni og landinu okkar og uppáhaldið mitt, það er orðið sem segir svo mikið og skilar svo miklu, HÓFSEMI.

HEIMA ER BEST...
Því er uppeldi í mínum huga, aðallega orð, framsetning orða sem eflir málþroska og endalausar dæmisögur. Líka að vera til staðar, börn mega ALDREI finnast þau vera fyrir, heimilið er griðastaður, sama á hverju gengur. Reyna líka að vera góðar fyrirmyndir, eins játa bresti okkar og ræða opinskátt, líka erfiðari málefni og vera heiðarleg. Ég tel þetta vera besta veganestið. Þess vegna treysti ég börnunum mínum og reyni að passa mig á að vera ekki saksóknari yfir þeim, með refsivöndinn á lofti í ósveigjanlegum reglum. Passa mig á að umbuna aldrei með betri mat eða sælgæti, eða refsa með sömu hlutum. Heldur orðum t.d. "gott hjá þér." Þegar miður fer, þá þegi ég fyrst í mislangann tíma og tökum svo á því með orðum og oft með hléum á milli. "Af hverju gerir þú það?" Jú, því þá geta bæði unglingurinn og ég hugsað það sem miður fór, hvert á sínum forsendum, en þær geta líka stangast á. Þá gleymi ég mér stundum og á til að valta yfir unglingana mína með óstöðvandi málæði, þar sem ég veð úr einu í annað, og skipti jafnvel um skoðun. Þá hugsa þeir: "Hún er í kasti.!"

ALLT ÚT UM ALLT OG DRASL Í HERBERGJUM...
Það er nú annar pakki. Á langri leið hef ég lært að þegar ég röfla sem mest í unglingunum mínum, um að allt eigi að vera spikk og span, skúrað út í öll horn, og helst allt flokkað og raðað! Þá er tímabært að ég skoði sjálfa mig. Því þá er ég eitthvað ósátt sjálf, eitthvað annað hvílir þungt á mér, eða á eftir að gera eitthvað upp sem veldur mér hugarangri. Því ég tel það ekki vera nauðsynlegt veganesti út í lífið að "fronturinn" sé sem flottastur, svona miðað við aðstæður. Allt í stíl og oft leyndarmálin og erfiðir hlutir lokaðir jafnóðum ofan í skúffur. Ég segi bara við krakkana mína, að það sé engin fjölskylda fullkomin. Í öllum fjölskyldum er einhver alkóhólismi, mis-falin leyndarmál, geðraskanir eða annað. Ég lauk ræðu minni um uppeldi að í mínum huga væri það, orð, gjörðir, viska og kærleikur. En viti menn, út frá þessu tali, spruttu upp einlægar, heiðarlegar umræður, og mér meira að segja brá við hreinskilni foreldranna. Við sem þarna sátum og ræddum uppeldismál út frá mannlegu eðli með tilliti til ýmissa frávika, kvöddumst sátt. Ég var ekki krossfest, komst lifandi heim og opnaði bókina sem ég flétti daglega í og las: "Svo skalt þú og áminna hina yngri menn að vera hóglátir." Tít.2.6.

Kannski má líkja vegferð okkar allra hér á jörðu við stórvirki. Það er ekki hægt að vinna stórvirki nema sjálfsagi sé fyrir hendi. Sjálfsagi er fólginn í því að hemja m.a. neikvæða, oft áráttuhegðun okkar, á þann hátt verðum við sterkari á svellinu í daglegu hversdagslífi, en mikið getur þetta oft verið erfitt, en skilar sér, eins og við óskum, að unglingarnir okkar skili sér heim.

Tengill á færslu

Bæta við athugasemd

Sýna athugasemdir

12.04.2008 20:11

HVERNIG DATT MÉR Í HUG.......

Hvernig datt mér í hug að láta sérsmíða rándýr viðarrimla-gluggatjöld fyrir 8 glugga, á uppáhalds skemmtistaðnum mínum, þ.e. hér heima. Nú er laugardagur og sólin skín og útivistarfólkið æðir hér fram hjá, ég horfi á það og rykið á rimlunum, og fallast hendur. Hugsa með trega um raðgreiðslurnar sem fylgdu þessu vali mínu. Hvað skúraði ég oft, skóf upp margar tyggjóklessur á gólfum skemmtistaða og skrúbbaði mörg klósett til að greiða heimilisprýðina? Vissulega er gott þegar skammdegið er, að geta lokað fyrir alla glugga, kúrt í hornsófanum og nágrannarnir sjá ekki inn, verra að allir snúa við á planinu, halda að ég sé ekki heima. Alltaf kemur þó vorið, sem betur fer og maraþon þrif við hverja rim hefjast. Nú er komið að því og ég sé nú sem fyrr, hvítar rúllugardínur í hyllingum. Er komin með hárið í tagl og stefnan á þessari mínótu er byrja á þessu á eftir.

Í staðinn....
....fæ ég mér kaffi og sígó, og sit nú við eldhúsborðið með nýju fermingatilboðs-fartölvuna, sem ég reddaði með hærri bankaheimild. Það er auðvitað alveg tilvalið að bæta við skuldirnar nú í kreppunni. Íslenska glimrandi góðærið er búið í bili. Ég eins og margir aðrir missti bara af þessu góðæri, eins og aðrir öryrkjar og láglaunastéttir, sem lifum alltaf í kreppu. Það slæma við nú yfirstandandi kreppu er að maturinn fyrir fjölskylduna hækkar, bensínið einnig, vextir af lánum, krónan minnkar og margir í vondum málum á okur-leigumarkaði og við kaup og sölu fasteigna. Þetta bitnar því að venju mest á þeim sem minnst hafa. Það góða við kreppuna er að fréttir minnka af einhverjum jakkafata-mönnum og dragtar-konum sem græddu slatta af milljónum fyrir hádegi í verð- og hlutabréfa viðskiptum, skruppu svo í kvöldmat til Köben, staðgreiða 100 milljón kr. hús. Innrétta það upp á nýtt fyrir annað eins fjármagn eða láta brjóta húsið niður og byggja nýja glæsihöll fyrir trilljónir,, eða þannig.

...og aftur við eldhúsborðið.
Fljótt skipast veður í lofti í ákvarðanatökum mínum. Sólin skín enn og ég er hætt við að eyða deginum í að berjast við rykmaura á rimlagardínunum. Flensan mín er búin, en hún stóð aðeins í tæpa 50 daga. Fór alltaf í vinnuna og sló fjórum sinnum niður. Var heima í nokkra daga á milli, með lokuð rimlatjöldin og horfði á Bíó-rásina. Ég er því mun hressari, enda farin að reykja mínar "vinsælu" sígarettur og drekka kók og kaffi. Líkami minn heimtar þessi efni og ég viðheld því með röngum réttlætingum. Bara sömu réttlætingunum sem ég seldi mér létt, þegar ég keypti fartölvuna: "Þetta er það eina sem ég veiti mér í þessu lífi"!!! Ja, hver hefur sinn djöful að draga...þetta eru mínir...

Að segja JÁ við lífinu...
Nú hef ég um tvennt að velja. Fara í göngutúr, horfi nú út um eldhúsgluggann og stari á þetta ofur hressa fólk sem skokkar meðfram sjávarsíðunni. Eða loka aftur rimlatjöldunum, leggjast í dyngju mína, umvafin flís-ullarteppum og dúnsæng. Horfa á sjónvarpið með öðru auganu og lesa bók með hinu. Þegar líkamlega heilsan mín var í lagi, kunni ég ekkert að meta hana, fannst bara sjálfgefið að hafa fulla orku, og þrátt fyrir oft erfiða tíma, biðu ævintýrin akkúrat á næsta horni. Þegar heilsan klikkaði með tilheyrandi lífsgæða- og orkuskerðingu, þá fyrst lærði ég að meta hana. Því þegar heilsan er betri, þá skín ekki bara sólin úti heldur líka í mínu sinni. Þá þakka ég og kann að meta lífsgæðin og ævintýrin bíða á fimmtánda hverju horni. Þá er um að gera að segja já við lífinu og gera eitthvað jákvætt sem er andlega- og líkamlega gefandi. Að berjast við ryk og vinda skúringatuskuna er starfið endalausa og má bíða.

Að stimpla sig inn og út úr lífinu...

Eitt af því sem er andlega nærandi og gefur lífinu lit, og er meira að segja þýðingarmeira en pillurnar mínar, eru samskipti við fólk. Ég þakka Guði fyrir að hafa alltaf verið félagsvera. Finnst allt fólk áhugavert. Því fylgja skoðanaskipti, reynsluheimur, deila gleði og sorg, nærvera, símtöl, SMS og tölvupóstur, svo eitthvað sé nefnt. Þökk sé tækninni. Því er erfiðara að stimpla sig út í lífinu, þegar líkaminn fúnkerar ekki, því fólki er ekki sama, og þá rigna yfir mig SMS-in, því það er besta leiðin til að ná sambandi við mig, því ég set símana á "silent." Þá fljúga á milli heilu ritgerðirnar í formi SMS.

Fjölskyldu-, vinkonu-, vina -og kunningjahópur minn saman stendur af fólki á öllum aldri með líkar og óllíkar skoðanir og reynsluheim. Allt áhugaverðir einstaklingar, sumir eiga margt sameiginlegt og aðrir ekki. En eitt eiga þau öll, sem þakka ber, að hafa aldrei gefist upp á mér. Ríkidæmi mitt felst ekki í veraldlegum auði, heldur á ég barnaláni að fagna, það er minn auður ásamt tengslum við samferðafólk mitt á lífsgöngunni. Ef ég tek hópinn sem er nú að nálgast 50 árin, eða kominn á sextugsaldurinn, þá eigum við það m.a. sameiginlegt að eiga mis-mörg sambönd/sambúðir eða hjónabönd að baki. Af öllum þeim fjölda eru aðeins 5 hjónabönd sem hafa haldist frá byrjun, í blíðu sem stríðu. Þegar ég sé öldruð hjón haldast í hendur og sýna hvort öðru hlýju og virðingu, sem hafa staðið saman í gegnum þykkt og þunnt, þá verð ég snortin. Hugsa hvort þau séu enn meðvituð um hvað þau séu gæfusöm. Ég tel að það geti lengt líf fólks sem kann að hlúa að góðum gildum með ást, jafnræði og virðingu. Það er m.a. kærleikur í mínum huga.

Að brjóta upp mynstrið...
Ég og vinahópurinn á þessum aldri, höfum undanfarið verið að velta fyrir okkur m.a., hverjar séu aðstæður okkar í dag. Þá kemur upp í hugann lagið "Litlir kassar....allir eins...." Við búum öll hingað og þangað, öll í okkar "kössum" og reynum að lifa sem mest rútínulífi. Getur verið að við sem sleiktum sumarsólina á Austurvelli hér í denn, hlógum á Hressó, skemmtum okkur m.a. í Klúbbnum, trölluðum fram undir morgun við Reykjavíkurhöfn, sátum í djúpum þönkum á bekkjum við tjörnina og reyndum að ráða lífsgátuna, að við séum í dag hver og eitt að frystast inni í okkar heimiliskössum? Jú, mörg okkar. Sum eru heilsuhraust en stór hópur orðinn öryrkjar. Flest erum við fráskilinn, einnig tvær ekkjur og 3 ekkjumenn. Við bryðjum blóðfitulækkandi-kransæða og hjartalyf, og konur aðallega líka skjaldkirtils- og blóðþrýstingspillur. Sum eiga slatta af börnum, önnur færri börn eða engin. Gátum við séð þetta fyrirfram? Nei, það hvarflaði ekki að okkur, enda gott að vera ungur og vita ekki framtíðina fyrirfram. Við höfum elst og þroskast um leið, því það er líka jákvætt að eldast. Mennirnir í hópnum hafa nokkrir flutt erlendis, nokkrir kvatt þessa jarðvist, einnig nokkrir fundið "vin" í hlýrra loftslagi í Tælandi. Þar er ódýrt að lifa og sumir gefið ástinni aftur tækifæri og kynnst fallegri meyju. Þykir mér alltaf jafn gaman þegar þeir segja: "Þið íslensku konurnar eruð svo frekar!!! alltaf röflandi í manni...." :) Óþarfi að segja meira um það, enda hef ég setið í ófáum rökræðum um þetta við "MÍNA" menn. - Lifi Pattaya og go boys :)

Við sem búum hérna á klakanum erum m.a. fólkið sem erum "EIN-stök" og förum í göngutúra, með okkur sjálfum. Því erum við að tala um að brjóta upp mynstrið og þjappa okkur betur saman. Það getur verið erfitt að brjóta upp vanann, við þekkjum mörg meðvirkni og/ eða fíkn og vitum að fenginni reynslu, hvað er sjálfskemmandi hegðun. Ég held m.a. að lykillinn að því að segja já við lífinu, sé líka að vera meðvituð um hvað ber að varast. Því þegar skemmandi neikvæð hegðun fær að dafna snýst oft hugsunargangurinn um að lifa af, en ekki að þrífast jákvætt með gleði og sátt í daglegu lífi. - Nú gæti ég logið og sagt að ég sé að fara í göngutúr. Nei, ég er oft búin að skipta um skoðun í dag. Í morgun ætlaði ég upp í sumarbústað, hætti við það. Þá ætlaði ég að hreinsa rim fyrir rim í gluggunum, hætti við það. En nú er ég í stuði að ryksuga sameignina og tími kominn til að hætta að vaða á súðum í orðaflaumi. Rykmaurarnir höfðu þá vinninginn í dag, eftir allar vangavelturnar:) Að lokum opna ég nú "rauðu bókina" mína og flétti upp á deginum í dag. Þar stendur "Verið þakklátir." (Kol.3.15b) Ég er það... vona að þið séuð það líka....?

Tengill á færslu

Bæta við athugasemd

Sýna athugasemdir

Færslur: 2008 Apríl

24.04.2008 20:49

NÚ KVEÐJUM VIÐ VETURINN........

21.04.2008 21:59

FÖSTUDAGSGLEÐI OG SÍMAKOSNING....

17.04.2008 18:58

ERT ÞÚ MAMMAN SEM LEYFIR ALLT?

12.04.2008 20:11

HVERNIG DATT MÉR Í HUG.......

Vafraðu um

Tenglar