...líka tilgangur lífsins að sigra illt með góðu.....

Það er ágæt regla "að hafa það einfalt."  Mikið er það auðvelt þegar allt í hversdagslífinu gengur þokkalega smurt og skorið.  Svo skellur á óveður, í formi ólíkra viðhorfa, gömul beiskja og reiði tengd tilfinningum poppar upp.  Fólk sem eitt sinn var ástfangið, leiddist hönd í hönd, voru samferða í áratuga löngum ferðalögum á beinum og hálum stígum og hétu hvort öðru tryggð og samleið fram á grafarbakkann.  Mér dettur í hug, ég og þú!  Við vorum ekki bara ástarsaga aldarinnar, heldur oft "nágrannar frá hell."  Nágrannar okkar í ýmsum blokkum borgarinnar, tóku þátt í gleðinni þegar við vorum hamingjusöm.  Heilsuðu glaðlega þegar við leiddumst á bílaplönunum, við í leðurjökkunum og fólkið sagði "þið eruð svo lík, passið svo vel saman, þið eruð eins og tvíburar!"  Nágrannarnir vissu að nú væri logn og því bæri að samgleðjast.

...beggja stjórnsemi og byggðir varnargarðar...

Stormurinn skall á.  Þú sagðir:  Þurfti ég endilega að velja einu stelpuna á landinu sem skilur ekki að allir drekka um helgar?  Ég svaraði:  "Það drekka ekkert allir um helgar.  Þú höndlar ekki vín, getur ekki stoppað og það á enga samleið með fjölskyldulífi."  Stálin stinn mættust og reyndum að stýra hvort öðru og breyta með yfirgangi í mæltu máli og reistum hvort okkar varnagarða. Riflildin hófust sem hljómuðu hæst inni hjá okkur og bárust einnig til nágrannana.  Nágrannarnir tipluðu á tánum í stigagöngunum, og flýttu sér aftur inn í sínar íbúðir. Þegar við öskruðum á hvort annað og slógumst á ganginum.  Ég henti fötunum þínum fram af svölunum og þú hentir þeim jafnóðum inn í stigaganginn.  Nágrannarnir supu hveljur, "ballið er byrjað."  Þú kominn með ástæðu til að detta rækilega í það, ég sat eftir, hugsaði í hringi og reyndi að reka burt angistina og hugsaði, "hvað er eiginlega að honum?"  Þú hugsaðir: "Hvað er eiginlega að henni?  Þú vissir að þú kæmir aftur heim eftir túrinn, ég vissi að ég mundi fyrirgefa þér, allar götur þar til þú hættir að hafa áhrif.  Hvað yrði það löng ganga?  Dvaldi ekki lengi við þá hugsun, heldur "hann SKAL hætta að drekka."  Þú hugsaðir:  "Hún SKAL hætta þessum stælum og leyfa mér að drekka heima."  Nágrannarnir vissu að þetta var orðið sjúkt samband, þar sem meðvirkni og alkóhólismi toguðust á í stjórnsemi og málamynda tilfæringum tengdum tilfinningum.  Við vissum það ekki.  Ég límdi á ísskápinn þér til áminningar!! Enda óð ég í villu um að ég gæti breytt þér.  Límmiðinn fór í taugarnar á þér, skiljanlega, en ég fattaði það bara löngu seinna.  Á miðanum stóð: 

...Til umhugsunar....

"Ég er öflugri en allir herir heimsins- samanlagðir;  Ég hef tortímt fleiri mönnum en heimstyrjaldirnar;  Ég hef orsakað milljónir slysa, og lagt í rúst fleiri heimili, en öll flóð, stormar og fellibylir samanlagt;  Ég er slyngasti þjófur í heimi, ég stel þúsundum milljarða á hverju ári;  Ég finn fórnarlömb meðal ríkra sem fátækra, ungra sem gamalla, sterkra sem veikra.-  Ég birtist í slíkri ógnarmynd, að ég varpa skugga á sérhverja atvinnugrein.-  Ég er þrotlaus, lævís og óútreiknanlegur.- Ég er allstaðar, á heimilum, á götunni, í verksmiðjunni, á skrifstofunni, á hafinu og í loftinu.-  Ég orsaka sjúkdóma, fátækt og dauða;  Ég gef ekkert, og tek allt;-  Ég er versti óvinur þinn;  Ég er alkóhól." 

...að vera litríkir einstaklingar...

Á þessum árum, þegar nágrannarnir voru tilneyddir til að taka þátt í lífi okkar, gleði, hamagangi og uppákomum með tilheyrandi lögreglubílum á planinu.  Þá var ég þess fullviss og sannfærði mig um, að kyrrlátt og rólegt líf væri bara ekki við okkar hæfi.  En stundum þráðum við það samt.  Við vorum  bæði "stökk" í sjálfskipuðum aðstæðum, ólíkum viðhorfum og tengd tilfinninaböndum. Héldum áfram að eiga góðar stundir á milli þess sem við skylmuðumst með sverðum einnig með orðum undir beltisstað, sem og síðar við endurtókum í dómsölum.

...blokkin verður ekki söm, ef þið farið....

Það undarlega skeði þegar við fluttum í önnur híbýli.  Þá þyrptust nágrannarnir og fjölmenntu við sendiferðabílana.  Þá hugsaði ég:  "Nú, er bara 17. júní hjá nágrönnunum, því við erum að flytja."  Allir kvöddu okkur með handabandi, sumt gamla fólkið með tár á hvarmi, sögðust vera strax farin  að sakna okkar og blokkin yrði aldrei söm og sumir spurðu hvort þeir mættu ekki koma í heimsókn?  "Ha ?" Við undrandi, vorum við ekki löngu búin að ganga fram af þessum nágrönnum?  Voru þau ekki fegin að vera laus við okkur, eða voru þau bara svona fölsk í eftirvæntingu eftir uppákomulausu lífi?  Við fórum í Álagrandann, ég byrjaði að taka sjálfa mig í gegn í al-anon og þú í AA.  Sumir fyrrum nágrannar okkar komu í heimsókn, og einn af þeim spurði hvort hann mætti koma daglega í fæði til okkar með mánaðarlegri borgun og bætti við "það er leiðinlegt eftir að þið fluttuð."  Ja, lífið hefur oft komið mér á óvart.

...ný öld komin...

Ég og þú erum ekki lengur í ástarsögu aldarinnar, enda komin ný öld.  Þú fórst þinn veg og ég minn.  Við erum bæði í lífstíðar-prógrammi með 12 sporunum.  Stundum gengur vel, stundum ekki.  Oftast erum við vinir en nú erum við óvinir... þar til næst.  Þá hlæjum við, og munum ekki af hverju við erum í fýlu. Bæði þrjósk og getum fyrirgefið hvort öðru huglægt eftir riflildi, en ekki með orðum.  Við eigum margt sameiginlegt og verðum jörðuð hlið við hlið.  Þá getum við haldið áfram að munnhöggvast og hlæja til skiptis.  Við höfum aldrei tileinkað okkur listina að:  "Lát af þrætunni, áður en riflildi hefst."  Orðskv.17.14.