|
Asdisar-heimasida FYRIR FJÖLSK-VINKONUR-VINI-KUNNINGJA OG FORDÓMALÍTIÐ FÓLK |
|
Færslur: 2008 Júlí26.07.2008 17:05NÁTTFATA-OG BÍÓDAGUR...Í gær mun hafa verið óvenju hlýr og sólríkur dagur í henni Reykjavík. Veðurblíðan fór alveg fram hjá mér, enda var ég í náttfötunum, horfði á sjónvarpið og las. Eldaði kvöldmatinn kl. 14:00, til að flýta deginum. Ástæðan var að ég var "blúsuð" á því. Einu sinni í mánuði dett ég í þokkalegt letikast. Hef reiknað út að tengist því sem kennarinn ræddi um í einum tíma hér í denn. Hann rjóður upp fyrir eyru að þurfa að fjalla um þessa einu bls. í náttúrufræðinni og kallaði "klæðaföll." Klæða....hvað? Í klæðin blá... Vaknaði um miðjan dag með sólina skínandi í andlitið, létt-steikt með flísteppin í sófanum. Bjarni sonur minn var að fara að vinna í bíóinu kl. 17:00. Druslaðist ég skarið á lappirnar og spurði hann svefndrukkin og lítt upplífgandi móðurmynd: "Klukkan hvað er Mamma Mia sýnd?" 17:30, svaraði hann. Ég hoppaði í klæðin blá, sleppti ullarsokkunum og að greiða hár mitt. Fór í bíóið eins og afturganga í útliti, með engar væntingar um myndina. Var viss um að það yrði bara pínlegt að hlusta á Pierce Brosnan, sjálfan Bond, syngja Abba-lög. Sonur minn, fjallmyndarlegi dyravörðurinn tók brosandi á móti uppvakningnum! Ég valdi mér sæti fyrir aftan stakan mann á mínum aldri sem hafði ekki greitt sér í viku. Snilld, hugsaði ég, nú erum við tvö í stíl á þessari gleði- og söngvamynd með hundleiðinlegum Abba-lögum. Gleði og bros og aftur bros... Myndin er byggð á einum vinsælasta söngleik allra tíma og hófst með trukki. Meryl Streep í fanta-formi, fór á kostum eins og allir leikararnir. Brúnin lyftist á fúlu-Dísu og datt ég strax inn í gleðina og litafegurðina þar sem myndin er tekin. Þegar sjarmurinn Brosnan hóf raust sína, fannst mér hann krúttlegur og hreifst með. Í hléinu brostum við til hvors annars, við þessi stöku með ógreiddu hausana. Myndin hélt áfram um ást, vináttu, tryggð, brostnar vonir, væntingar, misskilning og að maður er manns gaman. Hendum við poppi út um allt heima hjá okkur?... Þegar myndinni lauk og allir með bros á vör, var sonur minn mættur til að opna útgöngudyrnar. Hann þarf líka að hlaupa á milli sætaraðanna og týna allt rusl upp fyrir næstu sýningu. Á leiðinni út taldi ég margar stórar ruslafötur í salnum og horfði á sætin og gólfin. Það eru allt of margir sem henda sælgætisbréfum, poppinu út um allt og hella niður gosinu. Sjálf var ég ekki barnanna best hér áður fyrr, henti líka á gólfið. Eftir að ég sá eitt sinn auglýsingu um fjölskyldu sem sat heima í stofu og horfði á sjónvarpið. Byrjaði svo að skutla poppinu, sælgætisbréfum og hella gosinu niður út um alla stofu og endaði á spurningunni: "Gengur þú svona um heima hjá þér?" Eftir það fór ég að ganga betur um í kvikmyndahúsum borgarinnar, og enn betur eftir að synir mínir 3 fóru allir að vinna í Háskólabíói. Þakka það sem þakka ber.... Þegar ég gekk út úr salnum með bros á vör, kvaddi son minn, var mér hugsað um þau hughrif og minningar sem skutu upp kollinum meðan á sýningunni stóð. Horfði á son minn og mér til MIKILLAR undrunar saknaði ég að pabbi hans væri ekki með í för. Hefðum getað hlegið saman, (vorum alltaf góð í því), hann getað glaðst hvað öllum börnunum okkar vegnar vel, verið þátttakandi í lífi þeirra og þau getað leitað til hans. Saknaði þess sem einu sinni var, saknaði þess sem ég óskaði eitt sinn að yrði, saknaði þess sem aldrei gat orðið. Fann fyrir gömlum vanmætti, sorg og reiði gagnvart "Bakkusi" og fíkn, sem heltekur mennina sem ég hef átt samleið með á lífsgöngunni. Þó löngu búin að játa mig vanmáttuga og sigraða í baráttunni við þau ofur öfl sem verða öllu sterkari í persónugerð þess sem lifa með virkan alkóhólisma og fíknsjúkdóma. Á leiðinni heim minnti ég mig á þakklæti fyrir börnin mín og barnabörnin, einnig góðu tímana sem ég átti með mönnunum í lífi mínu. Einnig að sólin má ekki setjast yfir vanmátt eða reiði mína yfir liðnum vonbrigðum. Því það er góð regla að gera allt sem er jákvætt og þakka ber, þó löngu liðið sé, til að eyða ófriði í sál og reiði í hjarta gegn öðrum, áður en deginum lýkur. Kom heim með syngjandi Abba-lögin í kollinum, settist við eldhúsborðið, opnaði litlu rauðu bókina, sem vinur minn og þáverandi refsivistarfangi gaf mér árið 1989, áritaða til hans, "Guð varðveiti þig." Með kveðju frá Láru og Jóhanni sem boðuðu fagnaðarerindið í Hegningarhúsinu við Skólavörðustíg. Mér þykir orðið vænt um þá litlu rauðu og opnaði bókina að handahófi og las: "Ver þú í góðu skapi á hinum góða degi og hugleið þetta á hinum vonda degi: Guð hefur gjört þennan alveg eins og hinn." Préd.7,14. - Mamma Mía..:):) 22.07.2008 20:50AÐ MUNA OG MUNA EKKI....Fyrir 25 árum kynntist ég sjómanni. Við óðum á súðum í málæði og hann taldi ástæðu að segja mér frá sínum aðalkosti, þ.e. að hann svitnaði aldrei. Efaðist ég um það, því hann var einn af hetjum hafsins, barðist við þorska, lúður og ýsur á dekki. Nei, nei sagði hann stoltur, þetta er mitt aðals-merki. Spurði mig, sem gapti af undrun, hver væri mín skrautfjöður? Datt mér ekkert í hug nema...og svaraði glottandi: Ég týndi aldrei lyklum, töskum eða peningaveskjum. Maðurinn sem svitnar aldrei og blóðgar fiska og konan sem týnir aldrei neinu og kann aðeins að elda bjúúúgu, hittust óvænt í dag, aðeins 25 árum seinna. ..æ,æ...hver er þetta aftur..? Þegar við mættumst hugsaði ég: Æ,æ..hvað heitir hann nú aftur? (Þar klikkaði langtímaminnið.) Hann hugsaði það sama. Eftir að hafa heilsast, datt mér ekkert í hug sem umræðuefni en: Ertu ekki enn farinn að svitna? Hann kímdi og sagðist vera farinn að svitna eins og svín með aldrinum, og bætti við: En þú, ekki enn farin að týna lyklum og veskjum? Ég laug blákalt og sagðist búa enn að þessum kostum mínum. En ég væri komin í einhverja öldrunar fjarsýnisdeild og ætti fullt af 1000 kr. gleraugum. Sum svo sterk að þegar ég rýni á verðmerkingar í búðum, þá svimar mig, eins og ég sé drukkin. Ég man, ég mundi, ég mun (muna) gleyma. Í gegnum tíðina hef ég verið með lykla af ýmsum stórum sem smáum fyrirtækjum sem ég hef starfað hjá. Lyklana ásamt ávísanaheftum, sem þá voru "inn" hef ég passað eins og sjáaldur augna minna. Vegna stundum aðstæðna lærði ég fljótt að heillavænlegast væri að sofa með ábyrgðina undir rúmdýnunni. Þetta hegðunarmynstur var mér jafn eðlilegt eins og tannburstun. Enda kostur minn að týna aldrei neinu og þetta var liður í því. Langtímaminnið lifir, skammtímaminnið svíkur... Ég týndi lyklum í fyrsta skiptið nú í júlí. Áður en ég fór í 2ja vikna sumarfrí í sólina, þá ákvað ég að óþarfi væri að burðast með hús- og vinnulyklana í ferðalaginu. Þar sem ég er enn haldin langþróuðu felusyndromi, þó engin sé ástæðan lengur. Þá fann ég felustað fyrir lyklakippuna stóru hér heima. Rétt fyrir brottför faldi ég lyklana og hugsaði með mér að þetta væri svo undarlegur staður að ég gæti ekki gleymt honum. Hvað ætlaði ég aftur að gera?.... Ég er þó með nokkra reynslu af lélegu skammtímaminni. Ósjaldan labbað um íbúðina og ætlað að sækja eitthvað. Stend svo eins og þvara á komustað og man ekkert hvað ég ætlaði að gera. Þá reynist best að bakka aftur á byrjunarreit eins og hrókur og stundum riddari á taflborði. Þá verður stundum ljós. Ef ekki þá hugsa ég: Það er ekki nóg að hafa langtímaminnið í lagi. Muna nöfn, setningar, klæðaburð, afmælisdaga o.fl. allt úr fortíðinni. Muna það ánægjulega og einnig dagsetningar á löngu liðnum uppákomum. Einn kostur við skammtíma-minnisleysi... Hann tengist orðasenum og klassískum riflildum þar sem "núið" er bara til umfjöllunar. Ég og einn af mínum fyrrverandi eigum nú það sameiginlegt að hafa lélegt skammtímaminni, eiginlega bara black-out! Ansi hentugt fyrir okkur bæði. Því við eigum að öllum líkindum Íslandsmet í orðhengilshætti, nöldri, valdabaráttu og hávaða-riflildum. Enn deilum við og ef við höldum okkur bara við "núið", þá erum við bæði búin að gleyma deginum eftir um hvað var deilt. Vitum bæði að ekki borgar sig að rífast yfir liðnum hlutum. Því þá komum við bæði sterk til leiks með langtímaminnið, engu gleymt, staður og stund nefnd og höggvum hvort annað næstum í herðar niður. Þá á ég til að vera snögg og svara: Segir hver!! Þú sem brenndir kjötbollurnar í mars l983!! Hvar eru lyklarnir?... Hvar er þessi ógleymanlegi lyklafelustaður minn? Fór beint í vinnuna eftir fríið og lyklalaus, for the first time. Mér áður brá! Sagði geðlækninum sem ég vinn hjá, að aðalsmerki mitt væri að hafa aldrei týnt lyklum. Nú væri ég búin að snúa öllu á hvolf heima hjá mér og ekki koma þeir í leitirnar. Hugsaði til sjómannsins sem aldrei svitnaði, en er nú í svitabaði. Hvernig fór ég að klúðra þessu? Gafst ekki upp og gramsaði í töskunni minni sem fylgir mér hvert sem er og hvar sem er. Rakst á leynihólf með rennilás. Ég kom af fjöllum við þessa uppgötvun enda minnislaus. Hvernig fór þetta tösku leynihólf fram hjá mér, með daglegri notkun í fjölda ára. Opnaði og þar kúrði meint lyklakippa, sem hafði átt daglega samleið með mér á sólarströndinni. 13.07.2008 16:31RIGNINGIN GÓÐ...Í morgun vaknaði ég við rigninguna sem lemur rúðurnar og tréin feykjast til í vindinum. A-ha, góður kúru-dagur fram undan. Ævivinur minn hringdi úr sveitinni og vakti mig með "hæ sæta." Þá hlæ ég eins og 16 ára, mundi líka gera það, ef hann segði "hæ kerling." Við töluðum saman í rúma klst. Vorum í miðri umræðu um hvort kynferðisafbrotamenn ættu að vera á sér gangi í úttekt á sínum dómum. Einnig hvort að það væri siðferðislega rétt að dæmdir morðingjar ættu nokkuð að vera í forsvari fyrir aðra almenna fanga. Út frá tillitssemi við börn og ættingja þeirra sem eiga um sárt að binda vegna missis. Vorum sammála að þeir ættu að taka út sína dóma og hafa vit á því að þegja á meðan. En ekki vera valdir sem formenn og talsmenn fanga. Könguló á svæðinu.. Í því kom Bryndís, kærasta Bjarna sonar míns, og sagði að hann hefði séð stóra könguló í eldhúsinu. Ég rauk upp með það sama, með símtólið í annarri hendi og bréfþurrku í hinni. Klifraði upp á eldhúsinnréttinguna og sá þá þessa líka risa stóru krosskönguló, upp við loftið. Sagði við Bjarna Leif: Bíddu, nú verður hún drepin, þolinmæði mín er á þrotum, Hann svaraði: Það má ekki drepa köngulær. Ég svaraði óðamála: Ég veit allt um það, því í þjóðsögunum segir að þá kalli maður yfir sig ógæfu. Nú er mér alveg sama, ég ætla að drepa hana. En það mundi ekki hvarfla að mér að bjóða mig fram sem formann þeirra sem enda líf köngulóa. Ég pakkaði köngulónni vel inn í eldhúsrúllupappír, á öskrunum, Bjarna Leifi og Bryndísi var skemmt, og henti henni niður sorprennuna. Tjáði honum að nú væri komin yfir mig margra ára ógæfa. - Nema köngulóin lifði þetta af, þær eru greindar og lífsseigar. Kannski væri hún í kvöld og allur hennar ættbálkur búin að safna liði og stormuðu á þrautseigjunni aftur inn eldhúsgluggana í hefndarhug. Hann sagði mér að gera teiknimyndasögu um þau ævintýri. 13. júlí 2008... Þurfti ég nú endilega að drepa könguló sem boðar ógæfu á þessum merkis degi. Dagurinn sem ég valdi fyrir nokkrum árum til að losa sjálfa mig úr álögum. Álögum sem ég lagði á mig, að sitja í sjálfskipuðum festum fram á þennan dag. Það er áhugavert að hneppa sjálfa sig í álög og hefur forðað mér frá mörgu sem hefði getað tjónað mig. Það hefur líka veitt mér meiri hugarró og spennufíknin fauk út á haf (liggur þar kannski enn í vari!) 12 ár í festum... Á álagatíma mínum hefur mér stundum verið hugsað til Ingibjargar Einarsdóttur, sem sat í festum (ekki sjálfskipuðum) í 12 ár. Hún beið trygg og þolinmóð eftir Jóni sínum Sigurðssyni. Þeim merka tímamóta manni í íslenskri sögu. 12 árum seinna, árið 1845, kom hann loks heim til Íslands til að sitja á hinu fyrsta endurreista Alþingi. Þá var Ingibjörg 41 árs og hann 34 ára og gengu í hjónaband í Dómkirkjunni. Fæðingardagur Jóns, hennar Ingibjargar "minnar" var gerður að þjóðhátíðardegi Íslendinga við lýðveldisstofnunina árið 1944. Íslendingar í Kaupmannahöfn létu letra á silfursveig á kistu hans "óskabarn Íslands, sómi þess, sverð og skjöldur." Hvort er betra ?.... Nú renna á mig tvær grímur. Er betra að sitja bara áfram í festum með boðaða ógæfu yfir mér með köngulóardrápi. Eða leysast úr festaálögum mínum, lenda í ævintýrum með ógæfuna hangandi yfir höfði. Nú er Dísa á Grandanum strand. Þá er tilvalið að opna litlu rauðu bókina sem býr á eldhúsborðinu mínu og lesa 13. júlí. Þar stendur: "Þér eigið að afklæðast hinum gamla manni.. og íklæðast hinum nýja manni, sem skapaður er eftir Guði í réttlæti og heilagleika sannleikans." (Ef.4,22 og 24) Ný sýn... Ég get verið dyntótt. Stundum þykir mér vænt um litlu rauðu bókina og stundum fer hún í taugarnar á mér, þegar ég er ekki sammála innihaldinu. Ég er breysk. Úr þessu les ég að við förum ekki í ný föt án þess að afklæðast fyrst þeim gömlu. Ég ætla að losna úr álögunum í dag með jákvæðu og kærleiksríku hugarfari með þökk fyrir það liðna. Klæðast nýjum fötum og biðja Guð að fyrirgefa mér einbeittan brotavilja í köngulóardrápinu og ekki verra ef hann vildi létta af mér ógæfuslæðunni. ...Og áfram gakk í göngutúr að horfa á öldurnar. Hitti kannski einstæðing með sultardropa á nefi, sem ég get trúlofast á morgun....hehe ..:) 10.07.2008 14:30KOMIN HEIM Í HEIÐARDALINN......og ekki með neina slitna skó. Heim á Grandann, þar sem sólin skín og vindurinn blæs, brún, elska friðinn og strýk kviðinn... eða þannig. Ég er eins og birnirnir, borðaði í ferðalaginu í fullu fæði fyrir næsta vetur og bætti við matar-vetrarforðann í veislum eftir að heim kom. Haustið og veturinn langt í burtu, ætla að njóta sumars, sólar og regndropa. Hugsa til "BJARNANNA" (nokkrir "Bjarnar" í mínu lífi) þegar þeir vilja leggjast í dvala og hýði sitt í skammdeginu og frosthörkunni. Það eru skógarbirnirnir, en mennsku birnirnir "Bjarnarnir" mínir eru hörkutól og þeir sem eru orðnir vel fullorðnir eiga fleiri en 9 líf. Einn unir við áhugamál sitt og lífshelsi í öðrum borgarhluta og annar er í sveit og vinnu fyrir austan fjall og býr á uppbyggjandi gangi. Hann ný orðinn 50 ára, segist vera orðinn fullorðinn, gamansamur, lífsreyndur og ætlar að spila seinni lífs-hálfleikinn á heilbrigðari hátt, vanda skrefin og lengja líf sitt. Gullkorn dagsins... Í vinnunni í dag tók ég fram bunka af lesefni. Sagði "úllen dúllen doff, kikki lani koff"... og dró eitt blað út úr bunkanum, alveg æsi-spennandi! Hugsaði að það lesmál sem ég lenti á, yrði þema dagsins og eitthvað sem ég ætlaði að hugsa um í tiltektinni hér heima í dag. Opnaði blaðið aftarlega og las: Gleði, sorgin og sælan. (Axel Juel.) Ljúfasta gleði allrar gleði er gleðin yfir því, sem er alls ekki neitt, engu, sem þér er á valdi eða í vil, gleði yfir engu og gleði yfir öllu, gleðin: að þú ert til. (Þýðandi: Magnús Ásgeirsson.) Því skulum við vera glöð í dag sama hverjar aðstæður okkar eru. Blogga kannski meira í kvöld um ferðalagið nálægt Afríkuströnd. Heimkomu bróður míns, mágkonu og barna, ásamt hraðferð okkar norður í land til Hannesar sem er föðurbróðir okkar. Þar sem m.a. liggja okkar rætur og arfleið. Hár mitt komið í strekkt tagl, stór kók og sígó á eldhúsborðinu, svara engum síma, en það er nú ekkert nýtt!! Nú er komið að einum af mínum "sívinsælu" þrifnaðar yfirferðum um okkar yfirfulla heimili, þar sem best er að kúra, þó allt sé út um allt. Þetta er okkar griðastaður og heima er best. Flettingar í dag: 0 Gestir í dag: 0 Flettingar í gær: 11 Gestir í gær: 10 Samtals flettingar: 228559 Samtals gestir: 49252 Tölur uppfærðar: 10.2.2012 04:11:39 |
Vafraðu umEldra efni Um mig Nafn: Ásdís Sólrún ArnljótsdóttirFarsími: 862-2241Tölvupóstfang: asdissa@gmail.comAfmælisdagur: f. 20.júní 1957Heimilisfang: 107 Reykjavík, Iceland.Heimasími: 551-2241Tenglar
 |