SUMARFRÍ 2008...

Nú styttist í að sumarfríinu mínu ljúki. Hef komið ýmsu í verk og öðru ekki. Verið nokkuð dugleg að fara í heimsóknir, veislur og í sumarbústaði, en staðið mig heldur illa í að flokka, raða og henda hérna ýmsu á heimilinu. Fór í ógleymanlega 2ja vikna heilsubótarferð til Fuerteventura, ásamt Bjarna syni mínum, Hönnu vinkonu og börnunum hennar, Eyja, Óla og Sæunni. Ferðin var það vel heppnuð og skemmtileg, að við værum öll tilbúin að fara þangað aftur.

Bjarni Heiðar, Eyvindur Árni, Sæunn Birta og Ólafur Ægir.

Með klst. fyrirvara brunað norður í land.
Fór ásamt systkinum mínum, Huldu og Guðmundi (vantaði Arnar bróðir) í heimsókn til Hannesar, föðurbróður okkar. Hann býr á sjúkradeildinni á Blönduósi, og er fyrrum bóndi á Auðkúlu. Við systkinin vorum nær öll sumur í sveit hjá honum og ömmu Pálínu. Farkosturinn var Huldu-bíll, og einróma samþykkt að Guðmundur keyrði, enda á hann óskemmtilegar minningar úr bíltúrum með okkur systrunum (Patty og Selmu, mágkonum Hómers Simpsons), sem þurfa að stoppa í flestum sjoppum á leiðinni til að reykja, líka á bensínstöðvum og kirkjugörðum. Guðmundur hefur nú sagt skilið við nikótínið.

Patty og Selma í stuði..

Systurnar við stýrið...
Eitt sinn bauð Hulda, Guðmundi í bíltúr til mín í Breiðholtið. Hulda silaðist upp Breiðholtsbrekkuna með halarófu af bílum á eftir sér í sótsvörtum reykjarmekki frá Voffanum hennar mömmu. Þar til Guðmundi var nóg boðið og tók bílinn úr handbremsunni og frelsaði Voffann og létti á strollunni sem á eftir þeim var. Ég bauð einnig Guðmundi ungum að árum í bíltúr um húnverska sveit. Var ég ekki með ökupróf né skírteini í peningaveskinu, enda átti ég hvorki veski né buddu. Hafði oft keyrt Massey Ferguson-dráttarvélarnar og einu sinni jeppann hans Hannesar í Blöndudalnum. Þótti mér Voffinn hennar mömmu (sem ég reyndar stal!) svo léttur og liðlegur á þjóðveginum. Þegar við mættum bílum á leið okkar, breiddum við landakortin fyrir framrúðuna, þóttumst vera villtir túristar. Vissi ég upp á mig skömmina og vildi ekki að fólkið sem mætti okkur hugsaði: "Frjálslegt hérna í Húnavatnssýslunni, bara börn í bíltúr."

Út í móa...
Sat ég við stýrið og orðin full glöð á bensíngjöfinni með frelsistilfinningu og ævintýraþrá, með að markmiði að komast að Hrafnabjörgum, en þangað höfðum við ekki komið. Þá kom skyndilega kröpp beygja, svona alveg óvænt, ekki séns að bregðast rétt við, enda ég alltaf svo "hissa" yfir öllu óvæntu, sem er samt fyrirfram borðleggjandi. Við Guðmundur, sem sat beltislaus í framsætinu, bókstaflega flugum út í móa á "gull"bílnum hennar mömmu. Ég stirðnaði og fraus föst á bensíngjöfinni. Á meðan hoppuðum við og skoppuðum í bílnum, tættum upp þúfur og moldarbörð, stefndum aftur þvert upp á veginn. Flugum þangað og framundan var djúpur skurður. Þá sagði Guðmundur, smápollinn, ætíð rólegur: "BREMSAÐU." Ég hlýddi aldrei þessu vant og krossbremsaði með nefið á bílnum hangandi yfir skurðinum. Náði að rétta bílinn af með tilfæringum á veginum. Bóndinn sem var að slá á nærliggjandi túni, var löngu hættur að hugsa um grasið, stóð bara og starði á þessi fífl !! Ég snögg og bað Guðmund sem var pollrólegur að láta eins og ekkert hefði skeð, snérum við og ákváðum að keyra seinna (og eldri) að Hrafnabjörgum. Við systurnar vitum því að hlusta ber á Guðmund, enda bjargaði hann okkur þarna frá stór-slysi, humm..

Hannes Guðmundsson, Ásdís, Hulda og Guðmundur Arnljótsbörn.

Bernskuminningar..
Við systkinin áttum mjög ánægjulega stund með Hannesi, föðurbróður okkar. Rifjuðum um minningar frá Auðkúlu, ræddum um sveitina okkar o.fl. Hannes var hress, þrátt fyrir veikindi sín. Bað hann okkur systurnar tvisvar sinnum að hjálpa sér úr sætinu og upp á háu göngugrindina sem hann notar. Við systur erum naut-sterkar, tókum í sitt hvorn handlegg hans og lyftum honum upp á grindina í einni sveiflu, svo hann tókst á loft. Við höfum enga reynslu af umönnun sjúklinga og yrðum seint blíðhentir sjúkraliðar eða hjúkrunarfræðingar. Því hlógum við hrossahlátri, eins og Patty og Selma sem eru með retturnar í munnvikinu og segja kaldhæðnislegar lífsreynslusögur, þegar Hulda spurði Hannes, eftir að við skutluðum honum upp á göngugrindina: "Er þetta allt í lagi?" Hannes hefur húmor, og er bæði fróður og skemmtilegur, svona eins og hann á kyn til, svaraði okkur: "Þið eruð eiginlega full sterkar."

Takk fyrir okkur..
Við systkinin og Áslaug frænka, eigum Hannesi og ömmu Pálínu margt að þakka. Því er ég ánægð að hafa getað þakkað Hannesi með orðum, fyrir hönd okkar allra, að hafa reynst okkur vel og tekið við okkur í sveit sumar eftir sumar. Við heyrðum sem krakkar, að föðurfjölskyldan okkar væri ekki nefnd Guðlaugsstaðaættin, heldur Guðlaugsstaðakynið. Lærðum vísu, sem við vitum ekki upphaflega hver samdi. Vísan er einhvern veginn svona:

Með óstöðvandi orðadyn
öslar á hundavaði.
Þetta bölvað kjaftakyn
kennt við Guðlaugsstaði.

Ekki þykir okkur slæmt að hafa fengið í arfleið frásagnarhæfileika, áhuga á framsetningu orða, ljóðum og sögum. Með virðingu minnumst við frásagnargleði á fjölbreyttum grunni sem amma Pálína miðlaði til okkar með sögum frá fyrri tímum og ævintýrum. Einnig pabbi okkar, Arnljótur, Ella, föðursystir okkar og Áslaug dóttir hennar, en þau hafa öll kvatt þessa jarðvist. Við kvöddum Hannes sem var sérstaklega ánægður að hitta Guðmund, því ekki er vitað hvenær hann, Líney konan hans, Diljá og Addi koma næst til Íslands, enda búa þau á Nýja-Sjálandi.

Heimsókn í kirkjugarða..

Ásdís og Guðmundur við leiði ömmu Pálínu og afa Guðmundar.

Eftir að hafa farið í Svínavatnskirkjugarð að leiði ömmu og afa okkar, héldum við í Auðkúlukirkjugarðinn, en þar hvílir Steina sem bjó frá unglingsárum með fjölskyldunni.

Guðmundur og Hulda í Auðkúlukirkjugarði þar sem Steina hvílir.

Listaverk eftir mömmu okkar..
Fyrir mörgum árum var mamma okkar beðin um að gera batik-listaverk fyrir nokkra hringlaga-glugga á fundarsal í Rúgbrauðsgerðinni. Á Hótel Blönduósi sáum við verkin hennar sem nú prýða gluggana þar.

Systkinin við batik-listaverk mömmu, Hrefnu Magnúsdóttur.

Hæfur bílstjóri, náttblind Hulda og öryrkinn Ásdís :)...
Guðmundur keyrði seint um kvöldið í bæinn. Við "trippa"systur komum ekki til greina sem bílstjórar, vegna reynslu Guðmundar sem farþegi í bílum með okkur. Við erum þó hörkubílstjórar og köllum ekki allt ömmu okkar í þeim efnum. Eins og þegar við fórum systurnar í samfloti til Hríseyjar. Ég með Jóhönnu vinkonu og syni mína 3 í Lödunni og Hulda með son sinn og vin á "litla rauð." Ég brunaði á undan og Hulda á eftir í blindra-þoku-akstri á Holtavörðuheiðinni. Stoppuðum í Varmahlíð og brunuðum síðan í kapp við tímann í átt til Akureyrar til að ná ferjunni yfir til Hríseyjar seint um kvöldið. Nema hvað, ég tók vitlausa beygju og stefndum greitt til Sauðárkróks. Hulda brjáluð á eftir, blikkandi ljósum, flautandi og reyndi ítrekað að fara fram úr mér. Ég hélt nú ekki og hleypti henni ekki fram úr. Jóhanna og synir mínir bentu mér á, að Hulda veifaði höndum og blikkaði ljósunum ótt og títt. Það runnu á mig tvær grímur er ég sá Sauðárkrók nálgast, "ha, við erum að villast." Snérum við og náðum síðustu kvöldferðinni til ævintýraeyjunnar sem nefnist Hrísey. Þegar Pétur sonur minn, þá 4 ára, sá Hrísey, sagði hann vonsvikinn: "Hvað er þetta Hrísey, hvar eru pálmatréin og þjónarnir? Við áttum öll frábærar og eftirminnilegar stundir á Hámundarstöðum, án þjóna og suðrænna pálma.

Guðmundur bróðir vildi ekki að Hulda sem er náttblind og ég öryrkin:) keyrðum, enda hann bestur í því. Við komum við í sjoppu á leiðinni, ég tók upp veskið og ætlaði að borga. Guðmundur borgaði og spurði mig kankvís: "Hvað, ertu ekki öryrki?" Ég brosti og svaraði: "Á ég ekki bara að lána þér lúður?" :) Í síðustu norðanferð okkar systra og Áslaugar frænku, vorum við á ferð heim seint um kvöld. Hulda við stýrið, náttblinda konan og Hvalfjarðargöngin í sjónmáli. Þá rýnir hún með nefnið upp við framrúðuna, sér ljósin og segir: "Hvað er þetta framundan, þyrlupallur eða flugvöllur?" Við Áslaug litum flissandi á hvor aðra og vorum sammála um að Hulda væri einstaklega traustvekjandi bílstjóri í myrkri.

Tengill á færslu

Bæta við athugasemd

Sýna athugasemdir

Færslur: 2008 Ágúst

10.08.2008 19:24

SUMARFRÍ 2008...

Vafraðu um

Tenglar