Hannes Guðmundsson ( jarðaför föstudaginn 19. sept. )

FORMÁLI

Hannes Guðmundsson fæddist á Hafgrímsstöðum í Skagafirði 3. apríl 1925. Hann lést á Heilbrigðisstofnun Blönduóss  10. september sl. Foreldrar hans voru Guðmundur Kristjánsson f. 17.3.1888, d. 8.4.1939, bóndi í Sléttárdal og Pálína Anna Jónsdóttir f. 8.10. 1894, d. 2.12.1972, húsfreyja.  Systkini hans voru Guðrún Halldóra f. og d.1920,  Arnljótur Guðmundsson f. 17.4 1929, d. 7.7.2002, húsasmíðameistari  og Elín S. Guðmunddóttir f. 24. 4.1931, d. 20.6. 2006, bókavörður, bæði búsett í Reykjavík.

Hannes ólst upp í Sléttárdal í A- Húnavatnssýslu og var 12 ára þegar faðir hans féll frá. Fjölskyldan var með sjálfstæðan búskap á bæjum í Blöndudal m.a. á Höllustöðum og Syðri -Löngumýri og með þeim í för var frænka þeirra Steinunn Helgadóttir f. 23.6.1904, d. 5.11.1985, sem fylgdi fjölskyldunni alla tíð. Hannes lauk búfræðinámi frá Bændaskólanum á Hvanneyri og var lengst af bóndi á Auðkúlu í Svínavatnshreppi þar sem hann stýrði, ásamt móður sinni, stóru og mannmörgu heimili. Margir vinnumenn bjuggu á Kúlu þegar mest var og dvöldu systkinabörn Hannesar þar flest sumur. Hannes var virkur í margskonar félagsstörfum í sveitinni samhliða búskapnum  s.s. í þágu ungmennafélagsins á sviði frjálsra íþrótta og glímu þar sem hann leiðbeindi um skeið. Hann  tók einnig þátt í kórastarfi og leiklist og aðstoðaði sveitunga sína við margskonar sérhæfð bústörf . Hannes dvaldi síðustu æviár sín á Heilbrigðisstofnun Blönduóss eftir að heilsu hans hrakaði.

Útför Hannesar verður gerð frá Svínavatnskirkju í dag, föstudaginn 19. september kl. 16.

Um leið og við kveðjum Hannes frænda hinstu kveðju þá minnumst við þess horfna heims sem hann og föðurætt okkar lifði og hrærðist í. Sögusviðið eru dalirnir við Blöndu þar sem forfeður okkar stunduðu búskap og þann kyndil fékk Hannes í arf. Honum var ætlað að verða bóndi og í rauninni hafði hann ekki mikið val. Hann hafði þó mörg önnur áhugamál en búskap og þau endurspegluðust á heimili hans þar sem við systkinabörn hans dvöldum flest sumur. Þar var frekar rætt um ljóð og texta en persónulega líðan og fyrirætlan. Auðkúla var eitt af þessum menningarheimilum í sveit þar sem heimilisfólk var frótt um alla skapaða hluti, minnugt og hélt öllum upplýsingum til haga. Þar var rætt um bókmenntir og sögu og málin krufin til mergjar. Hannes var afar bókhneigður og átti gott bókasafn. Hann lærði m.a. að binda inn bækur og setti líka margskonar tímarit í band eins og t.d. Heima er best, Æskuna og blöð ungmennafélagsins.  Á Auðkúlu var því mikið lesið og lágum við til skiptis í fínbókmenntum, Vikunni, Sönnum sögum og íþróttaannálum  og oft var framhaldssaga lesin upphátt. Búskapur á Auðkúlu var um margt ólíkur því sem gerðist á öðrum bæjum. Þar var alltaf tekin "siesta" í hádeginu og lá þá heimilisfólk í lestri eða tefldi þrátt fyrir brakandi þurrk á háannatíma. Þegar best lét var mannmargt á Kúlu og mikill myndarbragur á öllu og alltaf skemmtilegast þegar gesti bar að garði og umræður urðu fjörlegar. Þar kynntumst við krakkarnir bæði kynlegum kvistum og eftirminnilegum karakterum sem vöktu mikla athygli okkar og forvitni. Sveitadvölinni fylgdi mikið frjálsræði og lærdómur fyrir okkur borgarbörnin. Við þurftum lítið að þrífa okkur  sem var í þá daga kostur og við fengum öll verkefni á bænum sem hæfðu okkar aldri.  Héldum tónleika á brúsapallinum á kvöldin eftir fjósverkin, og við lærðum að umgangast dýr og vélar. Þessi reynsla sem var í þessu umhverfi sveitarinnar sjálfsögð og ekki í frásögur færandi, er í dag dýrmætur fjársjóður sem við búum að og rifjum upp með okkar börnum. Hannes var alla tíð mikill grúskari og tíður gestur á fornbókabúðum þegar að hann kom í bæinn. En hann var líka félagslyndur og hrókur alls fagnaðar á íþróttamótum og kóræfingum. Þá var Hannes afar barngóður og stríðinn og gat fært hverdagslega hluti í búning spennu og ævintýra.  Eiginlega var hann mun meiri kennari og þjálfari í sér en bóndi. En þar var erfitt að þrauka í sveitinni þegar tímarnir breyttust og þrjóskaðist Hannes lengi við. Við upplifðum með honum að kindur, kýr og kvótar hurfu af jörðinni og refir einir ríktu á Kúlu. Smátt og smátt var sveitin ekki söm við sig og heimsóknum okkar fækkaði. Hannes fluttist á Heilbrigðisstofnun Blönduóss þegar að hann brá búi  og dvaldi þar við gott atlæti síðustu árin. Þar gat hann stúderað og grúskað eins og hugur hans stóð alltaf til og fylgst með málefnum líðandi stundar eða stutt við bakið á þeim sem þess þurftu  á sinn yfirvegaða og hljóðláta hátt. Guð geymi öðlinginn Hannes frænda okkar.

Hulda og Ásdís Arnljótsdætur