FYRSTI VETRARDAGUR.

Sú var tíðin að við Jóhanna vinkona gerðum okkur stundum glaðan dag í tilefni komu fyrsta vetrardags. Þá dreyptum við á öli, oftast á Fógetanum sáluga. Tókum undir með hljómsveitinni, "stál og hnífur", "vægan fékk hann dóm" og "undir bláhimni."

Ásdís og Jóhanna, fyrsta vetrardag árið 1995.

Margt nú á "hold":
Mikið vatn hefur runnið til sjávar síðan . Þjóðarskútan strönduð, fjöldauppsagnir á vinnustöðum, þjóðin dofin, kvíðin, streita, reiði og vantraust til jakkafatamafíunnar og annarra ráðamanna. Ég brá mér í Bónus áðan og var snögg að því. Harði diskurinn í tölvunni minni er að krassa. Ekki er ég enn búin að finna ábyrgðarskírteinið og koma tölvunni í viðgerð. Set margt á "bið" þessa dagana. Hef því ekki getað svarað e-mailum, svara ykkur um leið og tölvan kemur úr viðgerð.

Gamla lífsreynslukonan:
Ég á vinkonu til margra ára sem er komin yfir 80 árin. Hún hringdi áðan og spurði umbúðarlaust: "Hvernig líður þér og heilsunni þinni?" Í gegnum tíðina hef ég lítið rætt við hana um mína fjölskylduhagi eða heilsuleysi. Hún er afburðagreind kona, sú gamla, með húmor, skynjar og er næmari en almennt gengur og gerist. Hún er hafsjór af fróðleik, góðum gildum og hefur átt ótrúlega erfitt lífshlaup. Tekst mér yfirleitt að leiða samræður okkar þannig að hún miðlar til mín sinni reynslu og skoðunum, oft tengt hennar gildismati og sýn á lífið. Ég svara, spyr hana , vísa og vitna stundum í minn eigin reynsluheim.

Draumfarir:
Nú fyrsta vetrardag vildi sú gamla fá að hitta mig. Ég ekki á lausu, bar við ryksugun, skúringum, setja í margar þvottavélar, allt sem ég ætlaði að koma í verk í dag. Ég bauðst í staðinn til að hitta hana í næstu viku. Hún ekki sátt við það, vildi hitta mig helst núna, því hana hefði dreymt mig ítrekað undanfarnar nætur og bætti við að hún hefði áhyggjur af heilsu minni. Ég svaraði henni undrandi og fullvissaði hana um að allt væri í lagi heilsufarslega hjá mér og mínum. Dísa "alltaf" í toppmálum.

Treystir ekki bankastofnunum:
Hún lét ekki slá sig út af laginu, heldur sagðist vilja hjálpa mér. Ha? Svaraði ég og leiðrétti hana, að ég ætti frekar að reyna að liðsinna henni betur með ýmislegt. Hún sagðist standa í þakkarskuld við mig fyrir öll orðin og vináttuna. Ég varð orðlaus. Hún notaði tækifærið og sagðist vilja gefa mér X upphæð í peningum, henni hefði dreymt fyrir því.

Sú gamla, glaður gefandi og lifir á ellilífeyri.
Mér brá, henti þvottinum í þvottavélina og settist við eldhúsborðið og kveikti mér í sígó. Tók tvo stóra smóka af "killer"rettunni og hún spurði hvort ég væri að reykja? Jú, vissulega var ég ekki bara að reykja, heldur var líka brugðið. Afþakkaði gott boð og að ég mundi aldrei taka við peningum frá henni. Benti henni á að hún hefði meira en nóg með sjálfa sig í fátækt og barnabörnin sem gista stundum hjá henni, þegar þau eru á götunni í harðri neyslu. Ég bauðst hinsvegar til að keyra hana og hún gæti þá verslað það sem hana vantaði. Hún svaraði; Vantar ekki neitt, vil ekki neitt. Ég ekki af baki dottin, stakk upp á því að hún fjárfesti t.d. í svefnsófa fyrir barnabörnin, gæti þá tekið dýnurnar af stofugólfinu. Hún ekki sammála og vildi heldur ekki setja peningana sína inn á bankareikning. Hún sagðist (skiljanlega) ekki treysta bönkunum og að barnabörnin mundu eyða peningunum í eiturlyf, eins og hún orðaði það.

Er góssentíð hjá fingralöngum...?
Hún hélt áfram að bjóða mér peningana, og nei, nei ég vil þá ekki. Hún spurði mig þá hvort hún ætti að fela sparnaðinn sem hún tók út úr bankanum, í koddanum, sænginni eða í rúmdýnunni? Ég orðin hrædd um að hún yrði rænd, og hvort margir aðrir væru með peningabúntin falin heima hjá sér! Ég tjáði henni að ef hún vildi endilega fela peningana heima, yrði hún fyrst að setja sig inn í hugsunargang þeirra sem stela. Hvar leita þeir fyrst, hvar mundu þeir sjálfir fela hluti? Finna staði þar sem þeir munu leita síðast. Ég ansi kröfuhörð á vinkonu mína, að ætlast til að hún á níræðisaldri, geti sett sig inn í heim og þankagang þeirra sem hafa jafnvel lifibrauð (eða neysluskammta), af því að brjótast inn hjá fólki og taka hluti ófrjálsri hendi og það án þess að blikna.

Eninga-meninga, allir tala um peninga:
Sparnaðurinn fór í ferðalag í öruggt skjól ættingja hennar: Eftir helgi verða þeir sóttir, og sú gamla mun kaupa m.a.svefnsófa. Góða svefnsófa fyrir barnabörnin sem koma og fara, að nóttu sem degi, hverfa þess á milli. Hún safnar saman t.d. notuðum sprautum og öðru sem tengist fíkniefnaneyslu þeirra, hljóðlega með harm í hjarta. Reglulega röltir hún með göngugrindina sér til halds og trausts og skilar ógæfunni í apótekið. Sú gamla gleðst þegar hún fréttir að barnabörnin hennar séu í eða á leið í meðferð. En hún undrast af hverju þau komi aldrei í heimsókn til hennar, þegar þau eru edrú, frelsuð og lofa drottinn á samkomum. Þá svara ég henni af reynslu frá gamla heimavellinum mínum: "Sjaldan launar alkinn/fíkilinn kóaranum ofeldið, andvökunæturnar, þolinmæðina o.s.frv." Svefnsófarnir munu breytast í sófa í stofunni sem hana hefur lengi vantað, nú eru bara 2 stólar, borð og rúmdýnur sem þekja stóran hluta stofugólfsins. Við kvöddumst sáttar og nú vitna ég í setningar hennar í dag, því margt bar á góma. Hún sagði: "Vín er böl og eiturlyfin eitra og eyðileggja" Í þjóðmálaumræðu okkar spurði hún mig: "Veistu hvað kippti fótunum undan Íslandi? Jú, græðgi of margra, margföld og endalaus græðgi." Sú gamla veit hvað hún syngur... hún lifði einnig
af seinni- heimstyrjöldina, munaðarlaus stúlka í sínu heimalandi. Fjölskyldulaus með ótta í hjarta, en missti aldrei vonina um betra líf. Kom til Íslands sem kaupakona, giftist þungbrýndum eldri bónda og þau eignuðust mörg börn. Hún þekkir því raunverulega kreppu, skort, öryggisleysi ásamt ótryggri afkomu. Ræktaði með sér hógværð, hófsemi, vinnusemi, sjálfstæði, dugnað og góð gildi. Leggur lítið upp úr veraldlegum gæðum og dauðum hlutum, en er þess meira andlega þenkjandi, gefur af sér með hljómþýðum orða-konfekts-gullmolum. Ásamt þeim kosti að vera góður hlustandi og áhugasöm um t.d. skoðanir og upplifanir annara. Það eru forréttindi að vera vinkona hennar.... og hún syngur alltaf réttu lögin. Hún er rík, ríkari en margir enda hvorki gráðug, nísk eða sjálfhverf. Hefur lifað af oft hörmulega lífsreynslu, sem hún lætur ekki buga sig . Nýtir reynslu sína og visku á uppbyggilegan hátt og gefur alltaf af sér. Hún er jafn falleg að innan sem utan svona eins og sólblóm.

Skrifað af http://admin.123.is/AddUpdateBlogRecord.aspx

Tengill á færslu

Bæta við athugasemd

Sýna athugasemdir

21.10.2008 19:33

STUTTHÆRÐ RÁÐSKONA ÓSKAST....

Ráðskona óskast...:
Bændablaðið datt upp í hendurnar á mér fyrir stuttu. Hraðlas blaðið og rakst á auglýsingu um að GLAÐLYNDA ráðskonu vantaði í sveit. Mætti hafa börn sín meðferðis og að vera jafnvíg í úti- sem innistörfum.

Nú er haustið komið og farið að kólna, því leikur ævintýraþráin lausum hala. Ég til í ýmislegt, sem áður flokkaðist undir spennufíkn, með ráði eða óráði, en heitir nú "life a little."

118....ring...ring..:
Þar sem ég rýndi í auglýsinguna með stækkunargleri, ákvað ég að slá á þráðinn í 118. Til að forvitnast um hver væri skráður fyrir ráðskonubeiðninni. Jú, bóndi í minnst spennandi sýslu landsins. Þá datt ég úr óráðinu, 30 árum of sein í svona ævintýri. Horfðist í augu við að bóndinn væri ekki að leita að skemmtikrafti með kaffibolla og sígó sem vildi helst aðallega dvelja í fjósinu. Fljót að ákveða að reyna ekki að kjafta mig inn á bóndann, enda vaknaði alveg ný hugmynd í kollinum á mér.

Hárið af...:

Tími kominn til að skoða hárgreiðslu mína, það er síða þykka hárið í áratugi. Fór að skoða í laumi allar klippingar kvenna og sérstaklega þeirra á sextugsaldri. Komst að því að ég var alveg út úr öllum hártískukortum miðaldra kvenna. Stöðnuð í viðjum vanans og hélt helst uppi leifum gömlu hippakynslóðarinnar. Hárið burt, hlýtur að vera einhver millivegur á milli langa hársins og Hrafnistu- permanetti eða Grundar-helgarlagningu.

Látið til skara skríða..:
Leiðin lá til Ástu, hárgreiðslumeistara á Capille. Hún og Anna eru vanar að hugsa um mitt hár. Er ég líklega ein af fáum konum sem þær hafa stundum greitt á föstudögum, brúðargreiðslu, með tilheyrandi dúlleríi og slöngulokkakrullum. Ég mæti aldrei við altarið með brúðargreiðsluna, heldur fer beint heim að leggja mig með bros á vör.

Anna og Ásta mínar uppáhalds hárgreiðslukonur.

Við Ásta erum æskuvinkonur og ólumst upp í sama húsi, Grundarstíg 15B, fyrstu 7 árin okkar. Ég er einu ári eldri en Ásta, og daglega þegar ég kom heim úr vorskólanum, settumst við Ásta í bratta tréstigann í forstofunni, og ég kenndi henni að lesa.

Grundarstígur 15B. Æskuheimili okkar og á þeim tíma bjuggu 6 fjölskyldur í húsinu og 1 stk. sturta fyrir allar íbúðirnar.

Ásta var meira en til í að klippa mig stutt. Sagði mér þó að nú í kreppunni, safnaði fólk hári til að spara. Þá geri ég "öfugt."

Áður en ég settist í stólinn, hafði ég ráðfært mig við mína traustu og tryggu vini í margar áratugi, þau Hönnu og Bjarna Leif. Hann sagði "nei, ekki klippa þig." Bjarni veit eins og Hanna að mér er ekki haggað ef ég ákveð eitthvað. Bjarni Leifur er mikill Stones- aðdáandi og fór því fram á að klippingin yrði eins og á Ronnie Wood!

Ha, hvað? Ronnie Wood.
Við Hanna vinkona horfum oft á The Bold and the Beautiful! :) Hún mælti með klippingu eins og geðþekki bótox-vara geðlæknirinn, Taylor Hayes skartar. Taylor "sápu"þáttar stjarnan sem brýtur allar siðareglur geðlækna. Ætíð með sína eigin stór-fjölskyldu í viðtölum hjá sjálfri sér. Les upp trúnaðarmál sjúkl. á spólu fyrir opnum dyrum. Sem aðrir nýta sér til að klekkja á andstæðingum í hörðum tískufata-bisness.

Flott klipping á Taylor...:)
Ásta fór milliveginn og klippti mig stutt, hálfan Ronnie-stíl og hálfa Taylor-klippingu....
1, 2 og 3, blóðlausa Dísa með nýja lúkkið...

Ég er sátt, nokkur viðbrigði að vera ekki lengur með áfasta hlýja húfu og trefil úr hári. Hrissti höfuðið, líður eins og ég sé bara ekki með neitt hár, létt og bara ansi fyndið. Þarf ekki einu sinni að greiða mér:)

Skrifað af http://admin.123.is/AddUpdateBlogRecord.aspx

Tengill á færslu

Bæta við athugasemd

Sýna athugasemdir

18.10.2008 21:32

DANSAÐ Í KRINGUM GULLKÁLFINN...

Í svokölluðu liðnu góðæri, sem bankaði reyndar ekki upp á hjá okkur öryrkjum eða öðru láglaunafólki hér á landi, dansaði þjóðin misjaflega mikið kringum gullkálfinn. Á því tímabili þegar landsmenn keyrðu um og gera enn, á lúxus-bílum, fjárfestu grimmt í fyrirtækjum, eignum og sumarbústöðum, skruppu í helgarferðir reglulega og við vorum með heppnari og stöndugri þjóðum. Þá varð ég Ásdís "öfugsnúna" því líkamlega heilsan hrundi með tilheyrandi vanmætti, ótta og kvíða yfir afkomu sem fylgdi orkuleysi og lífsgæðaskerðing. Sjálfstæða móðirin breyttist í einstæðu móðurina á örorkubótum.

Innkaupamartröð og "moll"-fælni:
Áður en svokallað góðæri flæddi yfir þjóðina, þótti mér afskaplega gaman að fara í búðir. Keypti án þess að blikna föt, skó, húsgögn, bastkörfur í ýmsum stærðum og það sem ég taldi mér trú um að væri alveg nauðsynlegt að eiga. Ég fór þá létt með að "bruðla" með peninga, enda hélt ég að ég væri næstum ódauðleg, a.m.k. héldi heilsunni, fullri starfsgetu og yrði kerlinga elst. Við breyttar aðstæður, hætti ég að fara í verslanir, kom mér upp heimatilbúinni verslanamiðstöðva- fælni, keypti bara bensín og mat í Bónus. Mætti sjálfum Jóhannesi Bónuspabba einu sinni, og það lá við að ég tæki í spaðann á honum og þakkaði honum fyrir mig og íslensku þjóðina. Í Ikea fæst margt fallegt, en ég náði þeim áfanga að geta farið þar í gegn án þess að kaupa sem eitt einasta kerti, og var stolt af því. Í dag á krepputímanum varð ég því aftur Ásdís "öfugsnúna." Fór í IKEA með Jóhönnu vinkonu og Ásu dóttur hennar. Verslaði glös, hnífapör, matarskálar og slatta af kertum, og er stolt af því.

Síðasti dansinn:
Ballið var búið þegar ég lenti í öryrkja-fátækragildrunni og ómannúðlegum reglugerðum í formi skerðinga hjá Tr.st.ríkisins. Ég vissi að "neyðin kennir naktri konu að spinna...." "og að vinnan göfgar manninn." Ég vildi ekki vera kippt út úr þjóðfélaginu, sem 75% sjúklingi, löngu búin með þolendahlutverkið ömurlega á öðrum vettvangi. Var hrædd um að koðna niður yfir sjónvarpinu með pilluglösin á náttborðinu. Pillur í ýmsum litum sem lækka eiga blóðþrýsting, kransæða- og blóðfitulækkandi ógeðislyf. Hvítar pillur sem koma í staðinn fyrir skjaldkirtilsleysið, magasárs-og bakflæðislyf, svo eitthvað sé nefnt. Ég hef valið að taka stundum eina paxal (róandi) á dag, frekar en að detta inn í lyf fyrir þvagsýru- og 4 aðrar gigtartegundir sem láta á sér kræla daglega. Þá er ég Dísa "krumla." Öskra úr sársauka innra með mér, held frontinum, og man að "þetta líka mun líða hjá." Þess vegna ákvað ég að leggja mitt að mörkum úti á vinnumarkaðnum, nokkra tíma á dag, þjösnast áfram og oft alls ekki vinnufær. Hef látið mig hafa það, og oft hefur því jákvæð þrjóska haldið mér við mína ákvörðun. Í júlí sl. hækkuðu loksins frítekjumörkin hjá öryrkjum. Fyrir þann tíma safnaði ég skuldum við Tr.st. því launin mín nú komin upp í rúmar kr. 80.000,- á mánuði voru of há og kölluðu á skerðingu bóta og lífeyrissjóðsgreiðslur mínar breyttust í skuld við stofnunina. Skuld sem ég stofnaði ekki sjálf með undirskrift minni, eins og þegar tekin eru t.d. bankalán. Allt mitt var heiðarlega upp á borði hjá stofnuninni. Ég borga mánaðarlega í nokkur ár, af mínum bótum þessa skuld. Öryrkjar mega ekki hafa það of gott og ekki vinnuhvetjandi að standa í misvísandi upplýsingum frá starfsmönnum Tr.st., í mínu dæmi stóðst fátt sem var lofað. Enda hefði ég þá hugsað mig mun betur um og líklega hætt við að fara á vinnumarkaðinn. Hitt er svo annað mál, að ekki má gleyma því að vinnan hefur líka gefið mér mikið, sem ekki er hægt að mæla í peningum. Um leið og hún hefur gefið, þá hefur vinnan líka oft tekið sinn toll af heilsu minni.

Milljarða-jakkafatakynslóðin:
Á þessum tíma, þegar ég var stolt að komast í gegnum IKEA án þess að fjárfesta í einu kerti, þá fóru útrásar-víkingarnir í flókna fyrirtækjakaupa- og söluleiki. Bankastjórar og aðrir jakkafata- ráðamenn töluðu í milljörðum og kannski var fjármálaeftirlitið bara "úti á túni." Ekki að borða sveppi, kannski snæddu þeir frekar koníakslegin hjörtu eða nýru á Holtinu!

Mér áður brá! Trúi ekki og efast um orð ykkar...
Himinn og mörg höf skilja að marg-milljarðamæringana, hátekju- millistéttar launþegana og svo láglaunafólkið í landinu. Bilið á milli ríkra og fátækra er æ sýnilegra. En nóg um það. Undarleg staða að horfa og hlusta á þá sem ráða, eða réðu t.d. bönkunum í fréttatímunum. Tek öllu með varúð sem þeir segja. Sat meira að segja agndofa af undrun yfir "frösum" í ræðu forseta Íslands og biskupsins. Allir að þjappa sér saman, þjóðin vera samheldin í brimgarðinum, áfallahjálp og bænasamkomur, sem er auðvitað bara gott og blessað. Fólk hefur tapað stórum eða smærri fjárhæðum og sparnaðurinn og áhættufé í hættu, ef ekki tapað.

Íslenskir öryrkjar eru í þjálfun að endar ná aldrei saman. Kvíðahnútur í maga, streita og stress tengt afkomu og heilsuleysi fylgir eins og arbandsúr á hendi. Við erum ekki fólkið sem gat keypt hlutabréf og því síður "gamblað" með peninga í áhættusjóðum. Því töpuðum við engum fjármunum í bankahruninu. Við eigum sum mörg börn að framfæra, ásamt því að eiga bara skuldir í Glitni. Lán á okurvöxtum verðtryggð í okkar verðbólgusamfélagi. Að hlusta og lesa viðtöl við hinn almenna borgara, þá líður mér eins og nú séu allir að detta niður í okkar örorkuholu. Í þeirri holu er ekki mannbætandi eða hvetjandi að lenda í. Ég minnist þess ekki að örorkulífeyrisþegum eða öðrum sem lifa undir lágmarks framfærslukostnaði, hafi hér áður né hingað til verið boðin áfallahjálp eða annar stuðningur vegna stöðu sinnar í samfélaginu.

Við öryrkjar lifum í voninni um bættan hag. Við erum oft lítið sýnileg, og þjöppum okkur ekki saman, hönd í hönd í brimgarðinum. Við tuðum okkar á milli, eins og við séum í einhverri leynireglu, og tökum því sem að okkur er rétt. Við erum líka meðvituð eins og margir aðrir um sveltandi börnin og heimilislausu fjölskyldunar í hinum stóra heimi. Við höfum það af og meira til. Þau eiga litla eða jafnvel enga von.

Til umhugsunar úr litlu rauðu bókinni:
"Seg þú ekki við náunga þinn: ´Far og kom aftur! Á morgun skal ég gefa þér; - ef þú átt það til." (Orðskv.3,28.)

Skrifað af http://admin.123.is/AddUpdateBlogRecord.aspx

Tengill á færslu

Bæta við athugasemd

Sýna athugasemdir

04.10.2008 14:56

EF ÞÚ ERT.....?

"Ef þú ert sólar megin í lífinu, Guðrún, NJÓTTU þess þá. Hvers vegna ekki nú eins og alltaf áður?" Sagði ég einbeitt við frú Guðrúnu í Bónus. Við stóðum við frystikistuna stóru, sem inniheldur m.a. frysta sláturkeppi, bara sjóða lengi, öndvegis-matur. Frú Guðrún er gæðakona, vill engum illt og starfar stundum í sjálfboðavinnu, liðsinnir þeim sem minna mega sín. Frúin er næstum 2 áratugum yngri en ég, þessi með unglingana mína á Grandanum. Frú Guðrún hefur ekki bara vandað hvert skref sem hún hefur stigið á lífsgöngunni. Heldur einnig tekið farsælar ákvarðanir t.d. í makavali.

Herra Jón:
Hann er há-há-hátekjumaður hann Hr. Jón. Hefur reynst frú Guðrúnu vel, byggt utan um þau sterkan lífsramma úr m.a. veraldlegum gegnheilum fjárhagsviði. Frú Guðrún hefur hingað til komist í gegnum lífið með styrkar stoðir allt um kring, enda varla blotnað í íslenskri rigningu, vel vafin inn í bómul. Hr. Jón hugsar vel um sína, veit að konan hans þolir illa öll frávik, hún er hans viðkvæma og fagra skrautblóm. Hann stýrir alfarið einn, styrkri hendi þeirra heimilis-skútu. Frú Guðrún hefur í gegnum tíðina blómstrað misjafnlega heimavinnandi, nokkuð sátt í þeirra mörg hundruð fermetra híbýlum hér á klakanum. Hefur þó tekið undir með mér, að hamingjan felst ekki í fermetrum eða flottum fronti. Því er gott að frú Guðrún hefur ætíð getað skroppið í hús þeirra hjóna í suðrænni sól, sér til hvíldar og hressingar.

Hvað ef....?
Frú Guðrún lét sláturpokann síga snyrtilega aftur í frostið og dæsti "það er að koma heimskreppa." "Jú, jú," svaraði ég og bætti við "krónan í frjálsu falli, verðbólga og hækkandi vextir." Frú Guðrún bætti enn við; "...og maturinn, bensínið, bara ALLT." Ég teygdi mig í tannkremstúpu, sljóeygð, alvön kreppum af ýmsu tagi. Frú Guðrúnu lá margt á hjarta (hægt að fá hjörtu, nýru og lifur á þokkalegu verði, ég neita að kaupa MJAÐMA-steik vegna nafngiftarinnar.) Frú Guðrún spurði: "Hvað ef ég fer nú út í húsið okkar í næstu viku og allt fer til fjandans?" Ég með langt gengið krónískt kreppusyndrom opnaði loks augun og svaraði: "Hvað er þetta, þú ferð auðvitað heim á eftir og tekur fram ferðatöskurnar og ferð í fríið." Frú Guðrún tjáði mér að hún hefði sektarkennd yfir þjóðarástandinu ef hún chillaði á sundlaugarbakka og allt í kalda koli á Íslandi. Þá var ég glaðvöknuð og dúndraði á hana með orðum: "Gleymdu því, hvers vegna ættir þú að fá kvíðahnút í maga yfir strandaðri þjóðarskútu. Þegar embættismenn kosnir af þjóðinni o.fl. keppast við að telja okkur trú um að enginn sé sökudólgurinn, bara herða sultarólina og tannlæknar verða m.a. atvinnulausir. Þú getur engu breytt frekar en ég. Farðu í sólina og lofsamaðu að flugið og húsið þitt er ekki á lánum eða raðgreiðslum."

Enn efins...:
Frú Guðrún hvíslaði að mér, eins og við værum að næturlagi á leyni-bankafundi; "Það er samt ekki rétt." Ég orðin nokkuð pirruð á að frú Guðrún vildi ekki "hlýða" mér, reynslu-bolta- kerlingunni og njóta sinnar góðu stöðu. Svaraði henni því nokkuð hávær; "Farðu í sólina, þú veist að eitt af lögmálum lífsins er, að á eftir góðæri og bruðli kemur alltaf kreppa og hallæri. Guðrún! ef það er einhver huggun fyrir þig, þá skal ég öryrkinn með hor í nös, senda þjóðinni huglægan styrk á meðan þú ert í fríinu." Frú Guðrún gekkst inn á það og kvöddumst sáttar. Ég vatt mér inn í grænmetið og var hugsað til teiknimyndarinnar sem ég sá í dagblaði fyrr í morgun. Mjög lúinn eldri maður í náttfötunum hangir yfir klósettinu, grænn í framan af ógleði og hugsar: "Af hverju sit ég uppi með alla timburmenn fjármálaelítunnar. Mér var ekki einu sinni boðið í partýið."

Sálarkreppu-vinkonur:
Á planinu fyrir utan Bónus hitti ég vinkonu mína. Báðar eigum við slatta af samböndum og giftingum að baki. Við fórum í grín-haminn og kaldhæðnina, eins og firrtar konur einar geta með líkan reynsluheim. Því meiri tjónin og ringulreið, því meira upp með stuðið. Okkur datt ekki í hug að ræða fjármálakreppuna, heldur tilfinningatengdar sálarkreppur, hjartasár, þar sem þriggja stafa orðið ÁST hefur leikið aðal-hlutverkið.

ÁST...:
Hún sagði; "Ásdís! Við látum ekki ástina bera okkur lengur út í tómið." Ég blikkaði hana brosandi og svaraði; "You have 2 choices in life, stay single and be miserable, or get married and wish you were DEAD."

Laugardagur til lukku, á meira en eina sultukrukku :)

Skrifað af http://admin.123.is/AddUpdateBlogRecord.aspx

Tengill á færslu

Bæta við athugasemd

Sýna athugasemdir

Færslur: 2008 Október

25.10.2008 18:50

FYRSTI VETRARDAGUR.

21.10.2008 19:33

STUTTHÆRÐ RÁÐSKONA ÓSKAST....

18.10.2008 21:32

DANSAÐ Í KRINGUM GULLKÁLFINN...

04.10.2008 14:56

EF ÞÚ ERT.....?

Vafraðu um

Tenglar