STARI Á HAFIÐ.....

Undanfarna daga hefur mér verið kalt á sál og líkama. Þá keyri ég stundum um og hugsa. Ef tárin byrja að renna er gott að vera í einrúmi, helst sem næst sjónum. Hringrásin flóð og fjara gefa von um að allt haldi áfram. Frussandi öldurnar sem skella á fjörusteinana, hugga og róa. Í gær grét ég ekki í sjálfsvorkunn, heldur yfir lífshlaupi og alvarlegum veikindum föður barnanna minna og míns fyrrverandi sambýlismanns. Var hrædd um að hann hefði þetta ekki af. Það getur verið gott að gráta, hreinsar og losar um. Minnir mig líka á að börnin, barnabörnin og heilsan okkar eru dýrmætari en allt heimsins gull.

Jóhanna vinkona tók þessa mynd.

Þetta reddast...:
Einn af mínum lífs-"frösum" í gegnum súrt og sætt er: "Þetta reddast." Heilsa barnsföðurs míns er allt önnur og betri í dag en í gær. Hann er allur að koma til og styttist í að hann geti farið heim með sinni konu. Sko.... "þetta reddast."

Dóttir mín, bloggar eftirfarandi á hrefna.com:
(Ég man hins vegar eftir miklum taugatitringi í æsku í hvert sinn sem ég heyrði "Þetta reddast!" (Hvernig geturðu verið viss?!") og þó svo að ég þykist vera meira "zen" (yfirvegaðari?!) á mínum "eldri" árum, og farin að "trúa" að einhverju marki sanngildi "Þetta reddast", þá veit ég ekki hvort ég sé tilbúin í þjóðfélag sem er á algjöru blússandi "Þetta reddast!" spani.)

Meðvirknin og alkóhólisminn trúlofast....
Í trúlofunargjöf gáfum við hvort öðru heit, um að sofna aldrei ósátt. Við tókum okkur vel út á kodda! Áttum AKAI-græjur og hlustuðum sem eitt á Bob Seger, syngja "Against the Wind..." Enda bæði ung og sátt, svo sátt að við læstum inn í skáp, ólíkum skoðunum, stjórnsemi og fíknsjúkdómi. Þá var árið 1982, viss um að við mundum aldrei opna læsta skápinn. Virtum ást okkar beggja við fyrstu sýn, hönd í hönd, gleði hlátur og jákvæðar samverustundir.

Skápurinn opnaður:
Það liðu 3 mánuðir og sameiginlega opnuðum við læsta skápinn. Þá byrjaði stór-dansleikurinn með ýmsum hljómsveitum sem stóð með hléum í nær 20 ár. Ólíkur reynsluheimur, ósætti, átök, einnig ánægja og samheldni að eignast börn á buru....þó við ættum stundum ekki fyrir tölu!

Hamingjustundir, jafnvægi, trú og von.
Erfiðleikar, niðurbrot, enn trú og von.
Stundum logaði gæfukertið lengi, stundum styttra. Fíknin kom óbeðin og ekki velkomin en náði að blása á kertið. Dimmir dagar, sorg, harmur, óvissa og veikindi. Í skugganum var enn trú og von. Meðferðir, innlagnir, aðgerðir á sjúkrahúsum, upprisa, trú og von.

Skilnaður, rifrildi, sættir og kveðjustundir. Tilfinningar sem lifa áfram við breyttar aðstæður, urðu að vináttu. Þá yfirgáfum við stór-dansleikinn, sögðum hljóðfæraleikurunum upp og fórum á sitt hvort sveitaballið. Oft gleðistundir, hlátur, líka ósamkomulag og ósætti. Allt í háa loft á milli okkar ef við slysuðumst á sama ballið. Stólar og borð færðust úr stað, æddum um eins og Axl Rose á sviðinu í ham. Enda glumdu Guns N´Roses í hátölurunum .... "Welcome to the jungle....nanaa.."

Gömlu brýnin, komin á sextugsaldurinn. Löngu hætt að búa saman og mála bæinn rauðan. Komið vopnahlé, sitjum prúð og kurteis og hlustum enn saman á ..."Welcome to the jungle.." og sötrum te með matarkexi.

Við eigum ekki lengur sama gæfukertið, heldur sitt hvort. Þú og konan þín eigið ykkar, en ég ber ábyrgð á mínu ljósi og barnanna okkar. Áður en ég hitti þig og konuna þína í gær, flétti ég upp á 13. nóvember í litlu rauðu bókinni, þar stendur:
"Kærleikurinn er ekki langrækinn." (1.Kor.13,15.)
Ég hef beðið þig að fyrirgefa mér, margar ákvarðanatökur mínar og oft röng viðbrögð við þínum sjúkdómi, ég vissi einfaldlega ekki betur þá.
Ég hef líka fyrirgefið þér, það sem betur hefði mátt fara eða látið ógert. Við öll, sem þykir vænt um þig, biðjum Guð að gefa þér og konunni þinni styrk, og mátt í veikindum þínum og að ljósið á gæfukertinu ykkar logi skært til frambúðar.

Skrifað af http://admin.123.is/AddUpdateBlogRecord.aspx

Tengill á færslu

Bæta við athugasemd

Sýna athugasemdir

07.11.2008 15:33

DOKTORSVARNAR-DAGURINN.

Í dag 7. nóv. mun dóttir mín, hún Hrefna Marín, ofurstúlkan með meiru, móðir og verkfræðingur, flytja sína doktorsvörn við Stanford-háskólann.

Fjölskyldumynd: Finnur og Hrefna með börnunum sínum, Önnu Sólrúnu og Bjarka Frey.

Fallegu barnabörnin mín:)

Hrefna Marín 4. ára.

Texti tekinn af heimasíðunni: www.hrefna.com

"Hrefna: Komin með varnar-dagsetningu

Þá er það klappað og klárt: Ég mun verja doktorsverkefnið mitt "Modeling the Martian Surface Using Bistatic Radar at High Incidence Angles föstudaginn 7. nóvember frá klukkan 14:30-17:30. Í þessu felst að ég mun halda 45 mín "almennan" fyrirlestur um verkefnið mitt, eftir það er opnað fyrir spurningar frá þeim sem sitja í salnum. Að þeim loknum þá er 5 mínútna hlé og svo verð ég yfirheyrð af varnarnefndinni minni, sem samanstendur af fjórum kennurum, eins lengi og þeir vilja en ekki lengur en til 17:30. Að því loknu ákveða þeir örlög mín.

Þar sem að ég er búin að fá grænt ljós á vörnina, þá er afskaplega ólíklegt að ég verði felld - það hefur víst gerst einu sinni eða svo síðustu tuttugu árin. Þetta er því að mestu leyti formsatriði, en samt afskaplega mikilvægt formsatriði. Að því loknu þarf ég svo að setjast niður og SKRIFA doktorsritgerðina, sem á eftir að taka einhverja mánuði. En þetta er amk vonandi skref í rétta átt.

Fyrirlesturinn í síðustu viku var svona æfingar-varnar-fyrirlestur og ég fékk fullt af góðum athugasemdum. Núna sit ég sveitt og reyni að laga fyrirlesturinn, nema hvað að það er ennþá svo langt í þetta að það er erfitt að panikka nóg til að vera mjög afkastamikil (ég er algjör deadline-manneskja). Helst vildi ég vera niðri núna að horfa á nýju Doctor Who þættina mína... aftur. :)"

Elsku Hrefna, við hugsum öll til þín og gangi þér vel með fyrirlesturinn. Þú tekur þetta með stæl, eins og allt annað.

Hrefna Marín og Áslaug frænka á Auðkúlu, A-Hún.

Í dag hefði Áslaug frænka okkar orðið 49 ára. Blessuð sé minning hennar. Ég trúi því að hún sé með þér á þessum merkisdegi í lífi þínu. Eins og hún var alltaf viðstödd þínar útskriftir úr skóla. Bæði þegar þú dúxaðir í MR og dúx HÍ þegar þú kláraðir verkfræðina. Við sendum þér öll kveðjur og segjum fyrirfram: "TIL HAMINGJU með þennan merka áfanga." :)

Áslaug frænka og Katrín Klara, dóttir hennar.

Skrifað af http://admin.123.is/AddUpdateBlogRecord.aspx

Tengill á færslu

Bæta við athugasemd

Sýna athugasemdir

03.11.2008 15:16

GÓÐAR FRÉTTIR-SLÆMAR FRÉTTIR....

Kærleikur og vinátta:
Vinur minn, Bjarni Leifur gaf mér bók í dag. Það eru góðu fréttirnar. Fallegur titill á bókinni, "Kærleikurinn fellur aldrei úr gildi." Inniheldur mörg gullkorn og ég tek heilshugar undir boðskap bókarinnar ásamt: "Kærleikurinn er eina fjárfestingin sem aldrei bregst." (HDT)

Raunsönn vinátta sem heldur er dýrmæt, þó vinir séu ekki alltaf sammála eða hafi ólíkar skoðanir á ýmsu. Vináttutengsl í blíðu, sem stríðu, sól, regni, ofsaroki, gleði- og á sorgarstundum er ómetanlegur fjársjóður. Vináttubönd í gegnum þykkt og þunnt, vera til staðar, hlusta, miðla, gefa af sér og bera saman bækur sínar. Einnig að vera fær um að setja sig í spor annara við mismunandi aðstæður. Styðja t.d. í veikindum og öðrum erfiðleikum sem geta dunið yfir, eins líka að gleðjast á góðum stundum. Það er sönn vinátta og kærleikur. Við erum öll mishæf í að rækta vináttutengsl, aðstæður okkar geta hafa breyst, flutningar, veikindi og margt annað spilað inn í. En hafi vináttufræi verið einu sinni sáð og myndast bönd á milli, þá er fræið alltaf til staðar. Kærleiks -vinátta kemur ekki á silfurfati upp í hendurnar á okkur. Við verðum að vinna fyrir henni með hugsunum okkar og gjörðum. Verkin okkar tala og uppskerum eftir því. Það sama á við ræktun fjölskyldutengsla. Fjölskylduna fáum við (ekkert val þar!), vinina veljum við sjálf, mökunum getum við skipt út og jafnvel endurnýjað:) en börnin fylgja okkur alla ævi.

Harmur og slæmar fréttir:
Slysin gera ekki boð á undan sér. Nú liggur ungi fjölskylduvinur okkar og sonur vinkonu minnar, á sjúkrahúsi. Ásamt 5 öðrum unglingum sem eru misjafnlega illa haldin og kvalin af brunasárum. Lentu í lífsreynslu sem mun fylgja þeim áfram á lífsleiðinni. Þau lentu í gassprengingunni kröftugu, voru stödd inn í verkfæraskúr borgarinnar. Þeirra bíður langt ferli að líkamlegu brunasárin grói, en einn er nú þegar búinn að fara í aðgerð. Tíminn læknar og græðir vonandi sárin og leiðir einnig í ljós hvernig þau munu geta unnið úr andlega áfallinu sem fylgdi gassprengingunni, og hræðilegri upplifun.

Endurmat:
Þegar sonur minn lenti í slysi og nú þegar sonur vinkonu minnar upplifði þessa hræðilegu gassprengingu, þá ræðum við saman um endurröðun á forgangsmálum. Hvað skiptir máli, hvað skiptir minna máli og hvað skiptir akkúrat engu máli. Það sem skiptir öllu máli er lífið sjálft, heilsan og að börnin okkar verði öll gæfufólk. Við foreldrar eigum til að gleyma og göngum að því vísu að allt fari vel hjá börnunum okkar. Uppeldi, hvernig fyrirmyndir við erum og framkoma okkar við börnin skiptir líka gríðarlega miklu máli um framtíð þeirra, ásamt mörgum öðrum þáttum. Við eigum það til að tuða yfir umgengni þeirra, tuða enn meira yfir lélegum mætingum í skóla, og öðru sem skiptir akkúrat engu. Í samanburði við að stutt getur verið á milli lífs og dauða.

Hvað á ég að segja....?
Á meðan ég var að velja föt til að reyna að gleðja vin okkar, sem á um sárt að binda, talaði ég við afgreiðslukonuna. Hún var líka miður sín vegna slyssins, þekkir suma unglingana sem brenndust, því þau versla í búðinni. Hún á 2 ung börn og veit að ég á mörg. Við ræddum um verri og harðari heim, ofbeldi, fíkn og breyttan tíðaranda. Henni féllust hendur og sagði: "Hvað á ég að segja við börnin mín...?"

Ekki til fullkomið foreldri...:
Ég hugsaði að sumt í minni bernsku hefði mátt vera uppbyggilegra. En svaraði afgreiðslustúlkunni, að ýmsar aðstæður og úrvinnsla í mínu eigin uppeldi á börnunum mínum, hefði betur mátt fara. Hef aldrei kynnst fullkomnum foreldrum. Tek ofan fyrir þeim uppalendum sem hafa sjálfsgagnrýni og viðurkenna og læra af mistökunum, röngum ákvörðunum, hugsunargangi eða neikvæðum viðbrögðum gagnvart börnunum sínum. Staða barna sem eiga foreldra sem hafa sterka afneitunarhætti á oft niðurbrjótandi hátt, getur valdið skaða hjá börnum. Því foreldrið hefur alltaf "rétt" fyrir sér, gagnrýnir og dæmir eins og "saksóknari." Sjálft þolir það og líður ekki neina gagnrýni eða skoðanir sem aðrir benda á. Því oft er eina vopnið þeirra vörn, yfirgangur og höfnun. Það verður skemmandi og meiðandi ástand, því foreldrið höndlar ekki að skoða eigið stjórnleysi eða líf sitt á heiðarlegan hátt.

Leyfum börnum að vera börn, en varast að "ofvernda" þau með því að pakka þeim inn í vatnsheldan bómul. Þau standa þá t.d. oft höllum fæti í ólíkum hópum barna, þegar þau koma í hörkuna í almenna skólakerfinu. Hafa enga eða litla reynslu að lesa í eða sjá út flókið samspil í hegðun hópsins t.d. í fríminótunum. Ég var úti í einum fríminótum með þá, 7 ára systurdóttur minni. Var að sækja hana, og ákvað að vera úti á skólalóðinni og horfa á hana leika sér. Ég varð orðlaus yfir hörkunni, eineltinu sem sumir urðu fyrir. Börnunum sem óðu uppi með spörkum og ljótum orðum, mýsnar sem læddust með veggjum og mökkuðu með hvísli, skilja aðra út undan sem vildu fá að vera með. Á endanum fór ég að skipta mér af og tala við nokkra krakka.

Passa sig á..:
Þegar börnin eru yngri, passa sig á bílunum, fara aldrei með ókunnugum upp í bíl o.s.frv. Einnig að rafmagn og vatn eiga ekki samleið, frekar en bensín, gas og eldur. Svo breytast áherslurnar þegar þau verða unglingar. Halda sig frá áfengi, dópi, kunna að segja "nei", og forðast vafasaman félagsskap, sérstaklega eldri unglinga sem eru á slæmri braut. Hamra á góðum gildum og almennri jákvæðri lífsspeki. Dúndra á þau, þegar við á, sönnum dæmisögum og ekki verra að grípa til málshátta, þekktra sem frumsamda á staðnum, málefninu til stuðnings. Afgreiðslustúlkan bætti við: "Já, og vera góð fyrirmynd." "Mikið satt" svaraði ég og bætti við að börn og unglingar ættu ekki að þurfa að upplifa að þau væru fyrir. Heima á að vera best, griðarstaður fjölskyldunnar og að þeim líði þar vel. Gangi það ekki þarf að nýta önnur úrræði þeim til hjálpar.

Rússnesk rúlletta...:
Ég og vinkona mín höfum alið flest okkar börn upp sem einstæðar mæður. Við þekkjum ekki svokallaðar (frí-)pabbahelgar. Ekki einu sinni pabbahelgi í 15 mín. Það er ekki í boði. Sumir feður sem hafa t.d. búið með börnunum sínum fyrstu árin og síðan verður skilnaður. Gleyma einfaldlega börnunum sínum, þó að í skjölin sé skráð "samkomulag um umgengnisrétt." Þeir finna bara nýja fjölskyldu sem gengur í einhvern tíma. Þá fara bæði þeirra eigin börn og nýju stjúpbörnin í "gleymsku-mér kemur ekki við-hólfið." ... Áfram veginn halda þeir og safna nýjum fjölsk. og óviljandi bregðast börnum. Oft er fíknin eða aðrar raskanir í forgrunni, forðast ábyrgð og synda flóttasundið af mis-miklum móð. Svona getur lífið líka verið, en eftirréttur þeirra bragðast með tímanum illa og fari þeir í kartöflurækt, þá verður uppskeran lítil sem engin. Þeir segja mér stoltir að þeir séu "konuljómar og kvennamenn." Ég segi þá: "Njóttu þín í afneitunarpollinum, þú er einfaldlega aumur maður á milli rúma."

Vanmetið starf..:
Þegar við vinkonurnar hittum áberandi sjálfsmiðaðar mæður, eins sjálfhverfa feður (það eru foreldrarnir sem upplifa sig alltaf sem þolendur, þó þeir búi við kjöraðstæður, t.d. sterk og heilbrigð fjölskyldutengsl og góðan fjárhag.) Fara reglulega án sinna barna í frí, sem er gott og blessað en dæsa nær látlaust yfir hvað allt sé erfitt, þrátt fyrir góðar aðstæður og efnahag. Undrumst við alltaf marg notuðu setninguna sem er: "Ég þarf að eiga eitthvað líf." Við viljum meina að í öllum íslenskum fjölskyldum sé einhver alkóhólismi, fíknhegðun og fjölbreytt flóra ýmissa persónuleika-raskana. Í mis- miklu mæli þó. Sum staðar uppi á borði annars staðar í felum. Reynslan hefur mótað okkur þannig að við gefum lítið fyrir hégómleika svona almennt eða titlasnobb, höfðingjasleikjuhátt og annað framapot. Ábyrgðarmesta starfið og stórlega vanmetið er uppeldið á börnunum okkar og unglingunum. Hvernig til tekst er stundum eins og rússnesk rúlletta eða ...ugla sat á kvisti...Því margir þættir raðast saman t.d. erfðir, efnafræði, uppeldi, fyrirmyndir og félagsskapur. Ásamt jákvæðum og neikvæðum reynsluheimi barnanna okkar á lífsgöngunni.

Nú opna ég af handahófi litlu rauðu bókina og þar stendur:
"Hlaupið þannig að þér hljótið sigurlaunin." (1.Kor.9,24.) Hver og einn leggur sinn skilning í þetta, en ég kýs að lesa úr þessu: Jú, að leggja sig alla fram í gæfu-áttina. Ef við hrösum á hlaupunum, stöndum þá aftur upp og höldum áfram á gæfubrautinni. Ef við föllum aftur, þá stöndum við enn á ný upp og eltum hlaupandi sömu gæfusporin.

Guð og gæfan veri með fjölskylduvini okkar og þeim sem lentu með honum í gassprengingunni. Megi þau öll ná bata og styrkjast með hverjum deginum sem líður.

Skrifað af http://admin.123.is/AddUpdateBlogRecord.aspx

Tengill á færslu

Bæta við athugasemd

Sýna athugasemdir

Færslur: 2008 Nóvember

15.11.2008 17:48

STARI Á HAFIÐ.....

07.11.2008 15:33

DOKTORSVARNAR-DAGURINN.

"Hrefna: Komin með varnar-dagsetningu

03.11.2008 15:16

GÓÐAR FRÉTTIR-SLÆMAR FRÉTTIR....

Vafraðu um

Tenglar